Nga Dom Gjergj Meta
E veshur si një jashtokësore, ajo që shihni në foton djathtas quhet Enkelejda e njëjta në foton majtas. Për mua është Leda, shoqja ime e fëmijërisë me të cilën kam kaluar nga 0-18 vjeç, derisa rrugët tona u ndanë: ajo u martua e sot ka dy vajza të mrekullueshme e unë vazhdova studimet në seminar. Çdo herë që takohemi është një festë. Qeshim shumë e nganjëherë edhe qajmë. Edhe sikur të mos shihemi për shumë kohë, sapo takohemi, duket sikur koha nuk ka kaluar kurrë.
Por sot dua t’ju tregoj këtë foto që ajo ka bërë aty ku punon, në Itali në një regeneration home. Unë që e njoh e di se ajo jep gjithçka që ato të moshuar të ndjehen mirë. Nuk kursehet aspak. E ndërsa këto ditë po i shkruaja se si kjo situatë po na modifikon sjelljet, po na mohon përqafimet me njerëzit e dashur e sa më mungojnë përqafimet e prindërve dhe të miqve, ajo më nisi këtë foto me fjalët: “Fra (kështu më thërret – vlla) ndjehet në çdo kontekst kjo distancë që unë çdo momento mundohem ta eleminoj. Sidomos janë të moshuarit dhe të vetmuarit që e ndjejnë më shumë“.
Jam krenar për ty
Lejda! Je një engjell i bardhë që me energjinë dhe dashurinë tënde u jep atyre njerëzve shumë motiv e shpresë për të jetuar çdo ditë jetë që i ka dhënë Zoti.
Nga Dom Gjergj Meta
E veshur si një jashtokësore, ajo që shihni në foton djathtas quhet Enkelejda e njëjta në foton majtas. Për mua është Leda, shoqja ime e fëmijërisë me të cilën kam kaluar nga 0-18 vjeç, derisa rrugët tona u ndanë: ajo u martua e sot ka dy vajza të mrekullueshme e unë vazhdova studimet në seminar. Çdo herë që takohemi është një festë. Qeshim shumë e nganjëherë edhe qajmë. Edhe sikur të mos shihemi për shumë kohë, sapo takohemi, duket sikur koha nuk ka kaluar kurrë.
Por sot dua t’ju tregoj këtë foto që ajo ka bërë aty ku punon, në Itali në një regeneration home. Unë që e njoh e di se ajo jep gjithçka që ato të moshuar të ndjehen mirë. Nuk kursehet aspak. E ndërsa këto ditë po i shkruaja se si kjo situatë po na modifikon sjelljet, po na mohon përqafimet me njerëzit e dashur e sa më mungojnë përqafimet e prindërve dhe të miqve, ajo më nisi këtë foto me fjalët: “Fra (kështu më thërret – vlla) ndjehet në çdo kontekst kjo distancë që unë çdo momento mundohem ta eleminoj. Sidomos janë të moshuarit dhe të vetmuarit që e ndjejnë më shumë“.
Jam krenar për ty
Lejda! Je një engjell i bardhë që me energjinë dhe dashurinë tënde u jep atyre njerëzve shumë motiv e shpresë për të jetuar çdo ditë jetë që i ka dhënë Zoti.
