Nga Hekuran Halili
…Bëj gati plaçkat, nesër jemi për udhë, do kthehemi në Çamëri,
dëgjova babanë, që i thoshtë nusë, ndërsa rrufte kafenë ulur në shkallë.
Koha është e mirë, ka nis e freskohet, stinë shtegëtimesh, udhët i di,
ditë me diell që s’djeg e natë farfuri, me yjë e hënën bërë tepsi.
Nuja brofi nga krevati, ku lëngonte prej kohësh, u bë vajzë,
s’priti fjalë të dytë.
Hapi sepeten njëqind vjeçare, trashëgim nga e vjehrra, bërë në Janinë,
nxorri kostumin e saj të nusërisë, më i bukuri mbi Dhe,
të dhëndërrisë së babit, e u veshën për udhën e kthimit.
Çelsat e shtëpisë në Lops, që s’i kish hequr kurrë nga brezi, nisi të fshijë.
Tringëllima e tyre më zgjoi, ëndërr e bukur pëshpërita,
më çmalle me prindërit, prej kohësh nga kjo Botë ikur, e më tregove,
se gjithë shpirtrat e të ikurve të fisit tim, në shtëpitë stërgjyshore kanë shkuar,
(Shpirtrat s’njohin shtete e kufinj, bëhen ëngjëj, njohin veç të drejtë perëndie)
e na mbajnë në këmbë shpresën e kthimit, na mbajnë në këmbë muret e çatitë,
të shtëpive tona të bukura hata, që s’njohin vjetërim, që në gjunjë s’bien…
Ëndërra e bukur e këtij mëngjesi më hapi portën e kësaj dite me re të trazuara,
të bardha, të hirta, që çuditërisht si karvan mushkash ngarkuar më ëndrrën time, udhën për Çamëri kanë marrë,
për kapistalli tërhequr nga babai e nuja ime…
Të gjitha udhët, në tokë e qiell, në Çamëri më shpien…
