Nga Habi Hoxha
Yin & Yang rrotullohet si toka, dhe na kujton menjëherë dualizmin mes të bardhës dhe të zezës, apo çdo përballje tjetër që mund të jetë ose jo e të njëjtit niveli për gjindjen, ndërsa në rrotullim harron kush po lufton, por merresh me ngjyrat dhe se si këto mpleksen me njëra-tjetrën, ja ashtu si gërshetat.
Lufta mes të vërtetës dhe gënjeshtrës, apo bashkëjetesa e tyre, apo fshehja e të dyjave dhe jeta në një pezulli fjalësh, ndërtojnë rrëfenja me xhindë, çinginje dhe minjtë që lëvrijnë nëpër qytet, në atë vend të vogël, ku dikur lëviznin jo vetëm fjalët, por edhe njerëzit që harrojnë shpejt.
Ata janë lloji që harrojnë se vdekja është afër, se jeta është e shkurtër si një shkurtan dhe se nuk ka asgjë që vlen më shumë se e vërteta.
E vërteta na mban gjallë, largon flamën, shporr brejtësit dhe përdhunuesit.
E vërteta është si gëlqerja e Tom Kukës, që spërkat edhe vdekjen me solemnitet dhe nuk flet, por vazhdon përpara, me misionin e saj, nën një hije respekti për ata që ikën dhe nuk e mësuan dot të vërtetën.
Ashtu si nata dhe dita, si zhurma dhe qetësia, si shkaku dhe pasoja, si shpjegimi shkencor dhe leximi i filxhanit, si shija e qingjave të njomë dhe barishteve të egra buzë Erzenit nuk mund të jenë sytë e njeriut, sado të mëdhenj apo të shqyer, për të parë përtej mjegullës që është kjo botë e madhe, botë e vogël.
Di Hima ka vënë syzet e hetuesit dhe kërkon, kalldrëmit të qytetit atë… të vërtetën, sepse vetëm ajo mund të jetë shpëtimi.
