Nga Edlira Gjoni
Zhurma për të është e madhe. Kuptimi i vogël. Transparenca zero. Etja për të ditur e zhuritur. Nga publiku, se politika hesht. Në Kosovë hesht, se tradhëtia nuk vjen me zhurmë. Në Shqipëri politika hesht, se për çfarë ngjarje të rëndësishme di të mbajë qëndrim politika shqiptare?
Media në Kosovë është kaq e përfshirë në ngjarje, sa nuk del dot qartë në bllok për një qëndrim të kuptueshëm e të mbështetshëm.
Në Shqipëri media hesht, se jemi të zënë me foton e parë nga afër të Zahos, me konkurimin e Nard Ndokës në spektakël vallëzimi, me ballkonet e Rikes, me operacionet plastike të VIP-ave, me kampet e Jalës e me ngjyrat e veshjes së grave deputete ditën që rifillon parlamenti. E ngaqë të merresh me lakuriqësitë, është më e thjeshtë sesa të merresh me të vërtetat, e meqë demarkacionin as që e kupton njeri në median marsiane të Tiranës, e lënë pa e raportuar hiç.
E në mes të ditës me diell, në më të bukurin 1 Shtator, Kosova detyrohet të pranojë ligjërisht rishikimin e kufijve me Malin e Zi, e të heqë dorë nga pjesë të territorit të saj, se edhe pse u përkasin familjeve shqiptare, bikan në territorin që ndarjet pro-sllave e vetë-Jugosllave të ‘20-ës apo ‘74-ës, i cilësokan si pjesë të Malit të Zi.
Teksa përshkoja bjeshkët e Rugovës së fundmi e syri rrokte Bogën deri përtej horizontit, nuk mund të mos ndieja pështjellimin në këtë mrekulli të natyrës shqiptare, me shpellat e çuditshme që duket se kanë mbajtur brenda një qytet të tërë në lashtësi, me plazhet përgjatë lumit, si për t’i bërë sfidë natyrës e detit që vite më parë, ishte larg, shumë larg për t’u arritur. Me shtëpitë e reja stil alpin, që janë ngritur përbri kullave tipike shqiptare me gur e mure të trasha. Me kodrinat e mbushura me pisha e lapidarë heronjsh të djemve të rinj që u kthyen nga Alpet e Europës për të lënë jetën e gjakun në bjeshkët e Rugovës vetëm 19 vite më parë.
Nuk jam esperte e territorit. As e gjeografisë apo historisë. Por jam dëshmitare e një politike të shëmtuar e raprezalje të pandërprerë ndaj shqiptarëve. Siç ka qenë jetë e mot. Ndryshimi është se deri disa vite më parë, shqiptarët nxirrnin një herë armën, e pastaj gjoksin ndaj rrezikut mbi shqiptarizmën. Kurse sot, “të zgjedhurit” futen urtë e butë në godinat luksoze të parlamenteve ndërtuar nga të huajt, e marrin vendime cënimi në emër të gjithë shqiptarëve.
Në letërsinë e vitit të katërt në gjimnaz “Maja e Çelur”, për herë të parë ndeshëm për të studiuar më thellë autorët shqiptarë nga Kosova. Ishte viti 1996 dhe lexoja me shumë çudi “Me shekuj kam shitur gjakun / E jam rritur me gjakun e shitur / Me shekuj kam hëngër veten / E ditur s’kam të qesh me veten e tepruar…Miq, Kosova është gjaku im që nuk falet!”
Nuk e njihja Ali Podrimjen. As gjakun e Kosovës. Por sot që e shkel shpesh, e përherë e me më shumë dëshirë ta ndjej në çdo qelizë, më dhembin prej vërteti, jo prej kurioziteti, fjalët e Podrimjes “Miq, Kosova është gjaku im që nuk falet!”.
E them me zë të lartë, teksa shkel pëllëmbë më pëllëmbë në pjesën e bjeshkëve që është bërë në plan të bëhet kurban për demarkacionin: A është kjo një karamele për të shuar pretendime të tjera territoriale në veri të Kosovës? Apo pas këtij demarkacioni, i hapet rruga vendosjeve të tjera të ashpra, të shëmtuara, antishqiptare të kufijve në më të riun e më të brishtin shtet të shqiptarëve?
Mos u dorëzo, Kosovë! Jetën nuk ta morën dot me luftë, ndaj po mundohen të ta marrin urtë e butë, ta dorëzosh veten me duart e tua.
Mos, Kosovë!
