Nga Klodian Tomorri
“Një pjesë të madhe të kohës time si president e kam kaluar duke u përpjekur të bind njerëzit si Vladimir Putin të pranojnë shtypin e lirë”- George W. Bush.
Ditët e fundit po ndodh një dukuri mjaft shqetësuese në Shqipëri. Ka një revansh gati të koordinuar ndaj gazetarëve, i cili duhet ndalur menjëherë.
Para pak ditësh u publikuan fotot e dhunimit të rëndë fizik të një gazetari në Kavajë. Rasti dhe motivet e agresionit mbeten të pazbardhura plotësisht, por pati akuza së shkaku që puna e tij.
Vetëm dy ditë më vonë pas kësaj ngjarje, disa militante kërcënuan dhe fyen publikisht para kamerave me fyerje nga më të rëndat një gazetare se nuk u pelqente pyetja që ajo i bëri zotit Tahiri. Më vonë u denoncua se këta persona ishin pjesë e administratës publike, e madje në nivele drejtuese.
Qeveria nuk dënoi asnjë nga këto dy sulme. Ky në vetvetë është një veprim, që praktikisht e nxit më shumë dhunën ndaj medias.
Për t’i bërë gjërat me keq, sot kryeministri ju vërsul gazetareve me fyerje, për të njëjtin motiv si ai i militantëve; nuk i pëlqyen pyetjet.
Kur kryeministri sillet publikisht ashtu me gazetarët, kjo përbën një problem madhor. Cili është mesazhi që marrin kriminelet dhe zyrtarët e tjerë me pushtet në nivelet më poshtë?
Vetëm njeri: Gazetarët mund t’i rrahësh se e meritojnë.
Amerikanët janë komb madhështor për shumë arsye. Njëra prej tyre është se neni i parë i Kushtetutes së SHBA-ve thotë kështu:
“Kongresi dhe qeveria nuk duhet të miratojnë asnjë ligj, i cili cënon qoftë dhe sadopak lirinë e fjalës dhe atë të shtypit.”
Media ka mëkatet e veta, ashtu si çdo institucion tjetër në këtë vend. Gazetarët kanë gjynahet e tyre ashtu si zyrtarët, biznesmenët, shoqëria civile e kushdo tjetër. Te hedhë gurin i pari kush është i pafajshëm.
Por, një gjë është e sigurtë. Shqipëria, ku gazetarët sulmohen, fyhen apo intimidohen do të jetë shumë më e keqe se kjo që kemi. Për këtë nuk ka asnjë dyshim. Dhe ne e kemi provuar një herë këtë.
