Nga dom Gjergj Meta
Të dashur miq,
Po ndaj me ju disa reflektime me shpresën se po i flas zemrës së secilit prej jush.
Ne që jemi besimtarë në Zotin, dhe e shohim praninë dhe veprimin e tij si pjesë të pandashme të ekzistencës tonë, natyrisht ngremë shumë pyetje që na vënë përpara sfidave.
Në këto momente çfarë kërkon Zoti prej nesh? Çfarë kërkon ai prej bashkësisë së besimtarëve, pra Kishës së tij? Po ne çfarë i kërkojmë Atij e cila është gjëja e duhur për të kërkuar në lutjet tona?
Nuk mund ta anashkalojmë asesi faktin se Hyji është i pranishëm në jetën tonë e sidomos në këto momente kaq delikate për njerëzimin.
Nga shumë anë përjetohet ankth dhe frikë për diçka të panjohur. Vende-vende ka konfuzion dhe një lloj nervoziteti për sjellje të reja që na duhet të mësojmë apo që jemi të detyruar të ndjekim, megjithëse kufizojnë stilin e jetës së deritanishme. U bëne disa muaj që po ecim si nëpër gaca të ndezura pa ditur se kur do të mbarojë. Më të brishtët midis nesh kërkojnë një mbështetje, sepse ndihen si të humbur.
Çdo sektor i jetës po mundohet të gjejë disa përgjigje. Ekonomia, kultura, biznesi, politika, industritë, arsimi, e kështu me rradhë, po mundohen t’i bëjnë ballë situatës pandemike në shumë mënyra.
Po Kisha, besimi, religjioni çfarë roli mund të kenë në këtë situatë?
Kur të gjithë kërkojnë të “shpëtojnë” nga kjo flamë, dikush shëndetin, dikush biznesin, dikush arritjet shkollore, të tjerë interesat e tyre, natyrshëm lind edhe pyetja për një shpëtim tjetër: atë të kuptimit të jetës pas një tragjedie, pas një sëmundje të rëndë, pas një falimentimi, pas një humbje pune, pas humbjes së një njeriu të dashur etj.
Janë këto të fundit pyetje që të bëjnë të ngresh sytë “lart” e të kërkosh një rrugë shpëtimi. Ky është rasti kur edhe kjo situatë merr kuptimin e një kërkimi më të thellë rreth të Përtejmes. Nuk janë pyetje që i bëhen një biznesmeni, as një mjeku, as një shkrimtari apo një politikani. Madje janë pyetje që edhe për një njeri si unë që është klerik, e merret me “punët” e Zotit, hasin shpesh në murin e misterit e të pamundësisë për të dhënë përgjigje. Rrugëtimi këtu bëhet pashmangshmërisht personal. Pyetjet kthehen në një dialog të brendshëm dhe intim më Zotin. Është Ai që bëhet bashkëbiseduesi i privilegjuar e që nëpërmjet Fjalës së tij na përgjigjet, ose na len mundësinë të notojmë në detin e pyetjeve tona edhe kur nuk kanë përgjigje.
Shpesh përgjigjet nuk vijnë në një mënyrë skolastike, si në një auditor universiteti, por janë në formën e ngushëllimit të zemrës, të ndriçimit që na hap horizontin e jetës, të pranive provanore të shumë personave që na duan e me të cilët shkëmbejmë dashurinë dhe përkujdesjen.
Kisha, si bashkësi njerëzish që kanë ngulur shpresën e tyre në Hyjin që aq fort e deshi botën sa na dha Birin e tij Jezu Krishtin, mund të jetë një hapësirë ku ky ngushëllim i zemrës, ndriçim dhe prani provanore përjetohet.
Kështu Kisha bëhet ai vend i mbushur me praninë e Hyjit, sikur barka e dishepujve të Jezusit, ku njerëzit mund të gjejnë paqen edhe në mes të stuhisë që i frikëson. Paqe që vjen nga prania e Tij dhe nga Fjala me të cilën ai bën të pushojë stuhia e të kthehet qetësia.
Mbrëmje të paqtë!
