Ka shumë erëra të padurueshme si gazrat, jashtëqitje, çorape të pista dhe djersë. Por ka edhe më keq. Substanca më e qelbur në botë është tioacetoni, një përbërje e paqëndrueshme portokalli/kafe që mbahet vetëm në temperatura të ulëta.
Nuk dihet pse mban erë kaq të keqe, por shkaku mendohet të jetë atomi i squfurit (S) në strukturën e tij, (CH3) 2CS, por askush nuk e ka kuptuar ende pse tioacetoni ka erë kaq të neveritshme sa kur u izolua për herë të parë, nga kimistët Eugen Baumann dhe Emil Fromm në 1889, shkaktoi të vjella, marrje mendsh dhe të fikët në një rreze prej 750 m nga laboratori i Freiburgut ku punonin të dy.
Përvoja u përsërit në vitin 1967 në Oksford nga Victor Burnop dhe Kenneth Latham, pasi u hap kapaku i një epruvete dhe aroma e tmerrshme shkaktoi të vjella te njerëzit që punonin 200 metra larg. Dhe era e padurueshme vazhdoi për mjaft kohë.
Ka shumë erëra të padurueshme si gazrat, jashtëqitje, çorape të pista dhe djersë. Por ka edhe më keq. Substanca më e qelbur në botë është tioacetoni, një përbërje e paqëndrueshme portokalli/kafe që mbahet vetëm në temperatura të ulëta.
Nuk dihet pse mban erë kaq të keqe, por shkaku mendohet të jetë atomi i squfurit (S) në strukturën e tij, (CH3) 2CS, por askush nuk e ka kuptuar ende pse tioacetoni ka erë kaq të neveritshme sa kur u izolua për herë të parë, nga kimistët Eugen Baumann dhe Emil Fromm në 1889, shkaktoi të vjella, marrje mendsh dhe të fikët në një rreze prej 750 m nga laboratori i Freiburgut ku punonin të dy.
Përvoja u përsërit në vitin 1967 në Oksford nga Victor Burnop dhe Kenneth Latham, pasi u hap kapaku i një epruvete dhe aroma e tmerrshme shkaktoi të vjella te njerëzit që punonin 200 metra larg. Dhe era e padurueshme vazhdoi për mjaft kohë.
