Nga Gjergj Jozef Kola
1.
Rozafë,
Gjaku jot mban lidhë themelet
Ku rrëmojne ende sot
Hijenat me feckat e përgjakuna.
Ti perditë vdes
E ata përdite majmen tue ndryshue pamjen
Herë cakall e herë zagar:
Kunetënit e vdekjes.
2
Rozafë,
Tash nuk je ma kështjellë
Porse nji shpellë në zemrën e malit
Që ruen në mure kujtesen e foshnjes
T`ushqyeme me gjak e qumësht
N`dy gji t`ndryshem t`njejtit trup
Kafshon buzët e thirrja jote del si za
N`gojen teme e bahet fjalë
Ne nji elegji plot jehone lamtumiret.
3
Rozafë,
Je gji i lanë përgjysë mbi gurët e dashunisë
që ende nuk nisi me cilë lule
në tabernakullin e Marin Barletit
fjala kryqëzohet përditë e ma shumë
E ti o e linduna nga nji pakt vllaznimit
flijon gjakun e brishte si lulet ngjyrën
para se me ju ba stoli stinës.
4
Rozafë,
Tash ata përditë të vijnë e rrëmojnë
Me feckat e tyne prej parazitësh
E kërkojnë në rranjën tande prej gjakut
Fjalën e ninullës që përkundi foshnjen tande
E ti strukesh përherë e ma fort në vedi,
Si krahët e pemës në dimnin e pafund
E ushqehesh me kujtimin e pranveres.
5
Rozafë,
me thuej pra se
Cka u ba me dritën e synit tand
Për të cilin ti pranove me jetue nën gurë
Vetëm me ja ndi përditë tingullin e amël
Që prekte gjiun tand rrjedhëbardhë
Me nji vijë të kuqe mespërmes krahnorit?
A je vleu sakrifica e dashunisë
E paktit t`vllazënve
Që kunetnit me fytyra cakejsh e zagarësh
E prishën e përdhosen,
tash 107 shën Gjergja mbas shën Gjergjash
Nga nji pranvere ne tjetren shkulin filizat
prej gjoksit tand
E aty ngulin gurë.
6
Rozafë
Sa shumë të ngjan ky vend
që shqiponja shënoi me synin
E saj të mrehtë prej nji qielli në tjetrin!
Tash aty ngulin hujtë e dekes kush të mundet
E vijnë shtazët prej mesjetës e thojnë se këtu
Kanë pasë dikur eshtnat e fantazmave të krisuna
Prej nji humnere në tjetren.
7
Rozafë,
Unë e ndjej kafshimin e buzës që dhambët tuej
Lajnë përditë mbi muret e nji qytetnimit që kurrë
Nuk u cue në kambë me vrapue si tanë kombet e tjerë
E femijën tand jetim e kalojnë sa në nji „Jetimore“ në tjetrën
Rritë prej njerkash që nuk kanë dashtë kurrë në jetë
E asnjiherë nuk ja kanë vue dashunisë fjalën në buzë
E tash plasin gurët perreth tejet e askush nuk di
Si me e ndalë shembjen e përditshme e plasjen e
Tingujve ne teatrin e botës që shef tanë habi.
8
Rozafë,
Përditë të shof si zgjohesh
Me sy t`prenduem e pendueshem
Sapo ndesh n`ujin që lan fytyrën
Skërmitjen e Salijve dhe Edvinëve
Që natën të hapin gropën e ditën
Ta mbulojnë foshnjen me gjiun në gojë
e ti asnjiherë nuk e more mundimin me dalë
Prej gurëve që shekujt kanë hjëdhe mbi ty
E me ja vue të keqes si peshë mbi shpindë.
9
Rozafë,
A ja ka vle pra sakrifica jote
E përditshme me ushqye rranjët e këtyne gurëve
Anash të cilëve përditë vijnë e pshurrin qejtë e rrugës
E fytyrën tande që mplaket kërkush nuk e fshin
Ndërsa dheu mbulon gjiun e bardhë deri në rranxëe?
Ma shume se kaq nuk mundet me dashtë nji nanë
Kur shëf se si foshnjës së saj ja mbyllin burimin
E gjiun e ruejtun në krahnor e shkelin me thundra
Bashkë me buzët e njoma që pikojnë fjalë
E ajo prep hapë sytë me rrexime qepallash.
10
Rozafë,
Nganjiherë më duket se je ngri me kohë
E gjithcka asht vetëm nji hologram i ditës
Me të cilën hijenat e kuqe shesin trupin tand
Se kush nuk ka pase kurrë nji femijë të vedin
E se ka rrite si ti me gjak e tamël në gurë
nuk ka se si me dashtë fëmijen e huej,
prandaj asht koha me fjetë, ndoshta,
përgjithmone e mos me i lanë
cakejtë e hijenat me i ulëritë përnatë
foshnjes tande buzëgjak e tamël…
(vazhdon)
