Nga Matilda Omeri
I jam drejtuar atij me gjuhën e Dodonës, atëherë kur
zotat e mi për ty ishin
barbarë.
E folur kam me ta të njëjtën gjuhë që flas edhe sot,
ashtu si dikur nëpër tempuj e “klisha”.
Fush’ e Zonjës flet ende me gjuhën time,
ende atje tutje në thellësitë e saj, sirenat
me të njëjtën gjuhë këndojnë.
Me të njëjtën gjuhë Odise plisbardhi
i lutej zotave ta kthenin sërish midis
itakasve të tij,
të cilët buzë brigjeve të Jonit, me ligje qanin prijësin e tyre.
E të njëjtën gjuhë fola kur isha Thesproti, Epir a Çamëri.
Gjuha ime nuk mund të jetë gjuha jote.
Gjuha ime jam unë
e rrjedh nëpër mijëvjeçarë me Thyamisin tim,
i cili më dha emër nga emri i tij,
më gjen të shkruar guackave të maleve
të Pindit, brigjeve të Akeronit e Llurit.
Jam mëma që i dhashë jetë të tjerave,
andaj qëndroj e vetme në atë trung.
Sa shumë më ke marrë, rrëmbyer,
plaçkitur, vjedhur!
Sa shumë gjurmët e lëna nëpër tokë e
gurë je munduar t’mi tjetërsosh!
M’i more luftrat e i bëre të tuat, por trimat jo;
ata flisnin e flasin gjuhën time.
M’i more zotat por lutjet jo;
ato dëgjoheshin e dëgjohen tek Hyji i
qiejve në gjuhën që ai vetë më dhuroi.
M’i more këngët e valet, por jo dot gurrën
e pashtershme nga burojnë
trajtat dhe format janë të miat, unike si
vetë populli që i krijoi.
M’i preve pemët e voruas tim,
por rrënjët i futa në bohçenë e mërgimit
tim të dhimbshëm e me vete i mora.
Mbjellur janë sot në një dhe pak më larg
Jonit e ullinjve,
por plot sytha e lule,
e rritur janë me ato “milëra fjalë të gluhës së Perëndisë”.
Veç bën mirë ta dish,
çka qenë e imja, një ditë, e imja
do të bëhet sërish.
E nga thellësitë e asaj toke, nga
thellësitë e kohërave dhe shpirtit,
do të ketë gjithnjë një zë që “shkip” do të
më pëshpërisë:
“Uratën time të Perëndisë paç moj bilë”!
Tetor 2020
