Një sëmundje e minutës së fundit e thirrur nga presidenca turke për të anuluar udhëtimin e Tayyip Erdogan në Granada ku po zhvillohet takimi i Komunitetit Politik Evropian (EPC) ndoshta ishte shkaktuar nga një virus “francez”.
EPC është një nismë e presidentit francez Emmanuel Macron dhe mbledh së bashku 27 liderët e vendeve anëtare të BE-së me liderët e 20 vendeve të tjera evropiane deri në Kaukaz, në përpjekje për të treguar një Evropë të bashkuar përballë Rusisë dhe sfidave të reja.
Për Turqinë, prania e Tajip Erdogan në Granada ishte një mundësi unike për të nënvizuar rolin “unik” të Turqisë në hapësirën euroaziatike dhe për të demonstruar atë që shpesh përsërit se BE-ja, që ka nevojë për Turqinë dhe jo e kundërta.
Me këtë logjikë Tajip Erdogan do të donte të forconte pozicionin e tij në negociatat me BE-në për emigracionin, për të siguruar angazhime për shkëmbime të forta në lidhje me liberalizimin e vizave për qytetarët turq, përmirësimin e Bashkimit Doganor dhe rifillimin e negociatave të anëtarësimit.
Ai do të donte gjithashtu të dëgjonte nga liderët evropianë angazhime specifike për të ndaluar veprimet e pasuesve kurdë të PKK-së dhe anti-regjimit, duke përfshirë ndjekësit e Fetullah Gylenit, dhe ekstradimin e atyre që kërkohen për “terrorizëm” nga autoritetet turke.
Sipas mediave greke, ajo që zemëroi palën turke dhe e çoi atë në “sabotimin” e konferencës ishte se, me iniciativën e Francës, kërkesa e Azerbajxhanit u refuzua në takimin e paqes që do të zhvillohet në Granada me pjesëmarrjen e Armenisë, Azerbajxhanit, BE-së. që Turqia të merrte pjesë, ndërsa përkundrazi u ftuan Franca dhe Gjermania.
Protothema.gr thekson se për Turqinë, kjo u perceptua si një përpjekje për ta margjinalizuar nga zhvillimet në Kaukaz, që është në krye të agjendës së presidentit turk. Nuk është rastësi që menjëherë pas rënies së Nagorno-Karabakut, vetë Tajip ishte Erdogan i cili nxitoi në rajon për të uruar liderin azerbajxhanas Aliyev dhe për të marrë një pjesë të fitores për shkak të mbështetjes ushtarake dhe politike që ai i ofroi Bakut. Z. Erdogan e konsideroi çështjen e Nagorno- Karabakut pothuajse një çështje kombëtare dhe një çështje prestigji për atë që ai e quan “botën turke”.
Dhe sigurisht ai nuk mund të toleronte të ishte jashtë kontekstit të një takimi që ndoshta do të niste një marrëveshje paqeje midis Jerevanit dhe Bakut. Për vetë Turqinë, shpërbërja e Artsakhut ka gjithashtu një rëndësi gjeopolitike dhe ka hapur “oreksin” për krijimin e një korridori tokësor që do të lidhë Turqinë me Azerbajxhanin, i cili megjithatë do të kalojë përmes një brezi të ngushtë të Armenisë . Kohët e fundit, në fakt, Presidenti i Azerbajxhanit kishte kërcënuar se ky korridor do të hapet “deshi apo jo Armenia”.
Kështu, Erdogan dhe Aliyev sabotuan takimin e EPC-së në Granada, duke dashur të mohojnë mundësinë për të theksuar rolin e BE-së në rajonin e Kaukazit dhe për të dërguar mesazhin e tyre në Paris për aleancën e tij me Armeninë.
Një sëmundje e minutës së fundit e thirrur nga presidenca turke për të anuluar udhëtimin e Tayyip Erdogan në Granada ku po zhvillohet takimi i Komunitetit Politik Evropian (EPC) ndoshta ishte shkaktuar nga një virus “francez”.
EPC është një nismë e presidentit francez Emmanuel Macron dhe mbledh së bashku 27 liderët e vendeve anëtare të BE-së me liderët e 20 vendeve të tjera evropiane deri në Kaukaz, në përpjekje për të treguar një Evropë të bashkuar përballë Rusisë dhe sfidave të reja.
Për Turqinë, prania e Tajip Erdogan në Granada ishte një mundësi unike për të nënvizuar rolin “unik” të Turqisë në hapësirën euroaziatike dhe për të demonstruar atë që shpesh përsërit se BE-ja, që ka nevojë për Turqinë dhe jo e kundërta.
Me këtë logjikë Tajip Erdogan do të donte të forconte pozicionin e tij në negociatat me BE-në për emigracionin, për të siguruar angazhime për shkëmbime të forta në lidhje me liberalizimin e vizave për qytetarët turq, përmirësimin e Bashkimit Doganor dhe rifillimin e negociatave të anëtarësimit.
Ai do të donte gjithashtu të dëgjonte nga liderët evropianë angazhime specifike për të ndaluar veprimet e pasuesve kurdë të PKK-së dhe anti-regjimit, duke përfshirë ndjekësit e Fetullah Gylenit, dhe ekstradimin e atyre që kërkohen për “terrorizëm” nga autoritetet turke.
Sipas mediave greke, ajo që zemëroi palën turke dhe e çoi atë në “sabotimin” e konferencës ishte se, me iniciativën e Francës, kërkesa e Azerbajxhanit u refuzua në takimin e paqes që do të zhvillohet në Granada me pjesëmarrjen e Armenisë, Azerbajxhanit, BE-së. që Turqia të merrte pjesë, ndërsa përkundrazi u ftuan Franca dhe Gjermania.
Protothema.gr thekson se për Turqinë, kjo u perceptua si një përpjekje për ta margjinalizuar nga zhvillimet në Kaukaz, që është në krye të agjendës së presidentit turk. Nuk është rastësi që menjëherë pas rënies së Nagorno-Karabakut, vetë Tajip ishte Erdogan i cili nxitoi në rajon për të uruar liderin azerbajxhanas Aliyev dhe për të marrë një pjesë të fitores për shkak të mbështetjes ushtarake dhe politike që ai i ofroi Bakut. Z. Erdogan e konsideroi çështjen e Nagorno- Karabakut pothuajse një çështje kombëtare dhe një çështje prestigji për atë që ai e quan “botën turke”.
Dhe sigurisht ai nuk mund të toleronte të ishte jashtë kontekstit të një takimi që ndoshta do të niste një marrëveshje paqeje midis Jerevanit dhe Bakut. Për vetë Turqinë, shpërbërja e Artsakhut ka gjithashtu një rëndësi gjeopolitike dhe ka hapur “oreksin” për krijimin e një korridori tokësor që do të lidhë Turqinë me Azerbajxhanin, i cili megjithatë do të kalojë përmes një brezi të ngushtë të Armenisë . Kohët e fundit, në fakt, Presidenti i Azerbajxhanit kishte kërcënuar se ky korridor do të hapet “deshi apo jo Armenia”.
Kështu, Erdogan dhe Aliyev sabotuan takimin e EPC-së në Granada, duke dashur të mohojnë mundësinë për të theksuar rolin e BE-së në rajonin e Kaukazit dhe për të dërguar mesazhin e tyre në Paris për aleancën e tij me Armeninë.
