Nga Ilir Seci
Ate 11 prill të sénes 1985 jepet në radio lajmi se i ka tundë kambët Enveri…
Lajmi mbrrin edhe në nji katund në Shalë të Dukagjinit. Gratë e katundit kishin kenë në punë t’u pastrue arat prej gurëve, bërboçave e çepujve, kur i thrrasin urgjent ne mbledhje.
Sa merret vesh lajmi, nji nuse e re, që kishte kenë bijë prej shpi-partie, turret me vrap arave e fluturim ndalet te kulla tue piskatë:
-“Ou t’zestë na ça na ka gjetë!? Ou t’mjerët na po ça bajmë tash e mbrapa!? Ou kuku për ne po ku mbytena na tash!?”…
Brit e vrrit mblidhen tanë robtë n’oborr të Kullës me e dvetë se çka asht ba…
-“Ou praj njiherë, t’bien njiherë gjuha n’goje he ty t’hyftë dreqi në bark” – i bërtet vjehrri i zemruem, – “Kallzona moj ça ke, çka ka ba vaki qe bërtet si me të pasë hangër shtatqind dreqën!?”
-“O Tatë, o ka dekë Enveri” – i thotë e reja…
-“Po fol he ty plastja pika” – fshani vjehrri, – “Fol se shazoten unë kujtova se mos na ka cofë lopa!”
