Nga Indrit Vokshi
Jam kthyer në 1998 dhe u bëra ministër. Më pas u bëra kryetar bashkie dhe lashë familjen pa praninë dhe dashurinë time, po çfarë të bëja, lejet e ndërtimit i kisha pasion.
Po iu përmend pak gruan, djalin dhe mamanë që t’iu vijë keq për mua, t’iu dukem si njeri që vuan. Kush ta hajë, ta hajë.
Më mbështeti Ilir Meta kur ishte kryeministër. Asokohe isha servil, se ashtu duhej. Më pas kur u fuqizova, kërkova zhdukjen e Metës se sa herë që më kujtoheshin komplimentet që i kisha bërë, më kapte acarimi dhe më prishej imazhi i projektuar për veten si udhëheqës i cili s’ka lavdëruar kurrë askënd por vetëm e kanë lavdëruar.
Sot më thonë se jam hajdut stratosferik. Por unë nuk e pranoj, pasi jam pasionant. E kam pasion të mos e pranoj. Më thonë se kam mbështetur kriminelët, po çlloj populli është ky, a s’do i mbështes edhe kriminelët? Unë jam kryeministri i të gjithëve. Edhe i kriminelëve.
Më thonë kam trafikuar drogë. Po a e dinë këta se sa kushtojnë ekspozitat e nevojat e mia? Me çfarë lekësh t’i mbuloj këto shpenzime?
Më thonë se kam kapur gjyqtarët e prokurorët. Po çfarë, a s’do i kap unë ata? A mund të lejoj unë që disa gjyqtarë e prokurorë të ma prishin projektin e jetës?
Thonë se unë blej vota. Po çfarë, a mund ta humb unë gjithë karrierën time vetëm se disa katunarë nervozohen me mua dhe nuk më votojnë?
I kam bërë të gjitha ato që thonë por, ta dini se i kam bërë nga pasioni. Unë e kam pasion qenien kryeministër, sepse është shumë qejf, ke gjithçka dhe je më i famshmi në vend.
Për ketë pasion kam lënë mbas dore mamanë, gruan dhe djalin. Dhe kur i lë ata pas dore për t’u marrë me pasionin, për ju si popull nuk pyes fare, përpara pasionit tim për të qenë kryeministër.
S’kam faj unë se ju nuk e keni pasion lirinë, respektin për paratë dhe votën tuaj. Se po t’i kishit ju pasion këto, sdo më lejonit mua (dhe askënd tjetër) të merresha ma pasionin tim.
