101 vite më pas, Tirana sot ka frikë nga jeta!
Tirana i duhet kthyer shqiptarëve!
Nga Alba Kepi
Sot pas një shekull e një vit nga momenti historik që imponoi e bashkoi atdhetarë, luftëtarë, klerikë, të krijojnë qeverinë e lirë shqiptare, Tirana i duhet kthyer shqiptarëve.
U mbushën plot një shekull e një vit nga 11 shkurti 1920, kur kjo qeveri e lirë hyri në Tiranë duke e shpallur atë kryeqytet.
“Mbledhja kombtare jep fjalën e nderit e besën e shqiptarit duke u betuar në emën të Perëndis se deri sa Këshilla e Naltë vepron mbas ligjet të Shtetit tue ruejtun indipendencën e plotë të Shqipnis me mish e me shpirt, do të jetë mbrojtës e përkrahës i gjithhershëm i kësaj Këshille”,- qe betimi i përfaqësuesve në Kongresin e Lushnjës, betim që u thye në besë nga hordhia komuniste.
E askush nuk e kishte menduar se 101 vite më pas, Tirana që nuk pati frikë nga vdekja e robëria e komunizmit, sot ka frikë nga jeta!
Dhimbja loton, zemërimi ulëret, por frika, eh frika për jetën ka mbërthyer zemrën e banorëve të saj.
Si një hamshor material që përdor qytetin vetëm për nevojat e tij fizike, Er armiku i jetës, shkon në ekstazë nga ideja e shuarjes së qytetit, zhdukjes së tij.
Nxjerr kurrizin e pështyn fjalët; “në fund të fundit unë veç ta kërkova dhe ti ma lejove!”.
I fshehur nën pushtetin që i ka dhënë qyteti-kryeqytet, Er armiku i jetës, është i paprekshëm.
Er armiku i jetës, është komod për oportunistët.
Er armiku i jetës, është si ajo xhaketa blu e çdo mashkulli i dobishëm apo si fustani tub i zi në garderobën e grave, që mbaron punë në halle e gëzime.
Er armiku i jetës është gjithkund.
Në fabrikën e tij prodhon lajme, i konfeksionon me shtupa leckash e kuti autoricikimesh, e i shpërndan në media si peshq të ngrirë që vijnë nga deti e që akush nuk pyet, nëse vjen nga frigoriferi i ftohtë (0 gradë) apo i akulltë (-18 gradë). Ç’rëndësi ka po si ushqim deti do të shtrohen mbi tavolinë!
Er armiku i jetës qep si grepi i njalës. Rrëshqet e nuk prononcohet kurrë mbi politikën, mbi parlamentin, mbi përgjimet, mbi dyshimet, mbi bandat, mbi vjedhjet, plehrat e ekonominë, mbi vrasjet e sigurinë.
Er armiku i jetës është i paprekshëm. E trajton Tiranën si plaçkë lufte e rrobat e pista i zhulos brenda trarëve të bashkisë.
Er armiku i jetës është memec. Nuk flet me banorë, nuk ulet në asnjë konferencë për shtyp. I mjaftojnë banorët e borderosë së çatisë së tij, ustallarë të zotë në qëndisjen e kronikave-flamuj mediatikë.
Er armiku i jetës mbjell pemë, e gjelbërimi i tij pjell veç smog e ndotje!
Er armiku i jetës me prepotencë zgërdhihet e nuk do t’ia dijë pse është rritur kaq shumë numri i të sëmurëve me tumor në Tiranë? I hingërin pyetjeve; Sa përqind rritet çdo vit numri i të sëmurëve me diabet? Pse ka kaq shumë fëmijë të sëmurë? Sa persona vuajnë nga tensioni i lartë e sëmundjet e lëkurës? Sa është numri i të sëmurëve mendorë e i vetëvrasjeve?
Er armiku i jetës filmon takimet me fermerët, po nuk do t’ia dijë sa prej tyre kanë falimentuar? Ku i shesin prodhimet? Sa i kanë taksat? Er armiku i jetës xhiron ushqimet falas për banorët e qytetit e nuk ka një raport se sa prej tyre jetojnë sot në varfëri ekstreme!
Er armiku i jetës gatuan nëpër mensa, por nuk ka interes të dijë se me çfarë mielli gatuhet buka që furnizon furrat!
Er armiku i jetës premton, por s’pranon të përgjigjet se ku është tramvaji i premtuar? Metroja revolucionare? Tirana qyteti ekologjik?
Er armiku i jetës lëshon leje kullash 20%, por nuk jep të dhëna se sa banorëe u ka vjedhur pronat e shtëpitë.
Er armiku i jetës autofotografohet me fëmijët në krah, ndërsa në rrugët e Tianës shtohen fëmijët që lypin e që shfrytëzohen në punë!
Er armiku i jetës viziton biznese, por nuk kontrolllon kurrë sa punonjës kanë një kontratë të rregullt pune e sa punëtorë punojnë të siguruar.
Er armiku i jetës trajtohet “like a very popular people”. E quan veten “lali”, shtiret të flasë në tironce, vishet alla Renzi o Blair, e si majdanoz e gjen në çdo festë kulturore, event artistik, manifestim sportiv e në … hetime.
“Tirana që ti do” o Er është vazhdimi i telenovelës horror “Tirana që ti doje”, e që sot e arrite.
Tirana që ti doje sot është qyteti, ku njerëzit vdesin nga ndotja e ajrit, e ku sipas raportit të UNEP (Agjencia Botërore për Ambientin) në çdo ditë të vitit smogu kapërcen shumë herë limitet e OMS (Organizata Botërore e Shëndetit) e disa herë limitet zemërgjera të vendosura nga BE.
Në Tiranën që ti doje, ajri është mbytur me qymyr e centralet termoelektrike ushqehen me linjit, i cili po helmon tokën. Varfëria i ka çuar njerëzit të përdorin dru e qymyr për t’u ngrohur.
Tirana që ti doje o Er armiku i jetës, është qyteti pa identitet, sepse ti e zhduke duke u nis nga sheshi më i madh i tij. E ke kthyer në një pyll me drunj shterpë e gurra pa forcën naturale të rëndesës. E ke mbyllur sheshin tonë si një qark minjsh e rrethuar si një tel kullë gjembash të një sipërfaqë që I tundet dheu nën këmbë e dhimbja e tokës i ka krijuar barkun majucë. Tirana jote o Er armiku i jetës, nuk ka një vend ku ruhet historia. I vetmi muze është ai i orëve në Kullën e Sahatit, por që është ngritur mbi 20 vite më parë e ti nuk ke shtuar asgjë veç një dyqani soveniresh buzë tij. Tirana jote është pa histori o Er armik i jetës, se ti qëllimisht e le kështu, pasi narcizismi inatçor i inferioritetit tënd nuk pranon dot që ne nuk do të quajmë kurrë lali.
Nuk kemi një stendë, ku të nderojmë patriotët që luftuan për lirinë e demokracinë në qytetin tonë, një sallë ku të lexojmë emrat e themeluesve të qytetarisë sonë, një muze, ku të mos harrojmë se gjithçka në këtë qytet nisi nga dashuria për tokën, banorët, kulturën e fenë.
Tirana jote o Er armik i jetës është plot me qofte e birra nëpër kioska panairesh pa shpirt e moral.
Tirana jote o Er armik i jetës, bën monument kulture shtëpinë e Kadaresë, në një pallat të shëmtuar të epokës komuniste që rri në këmbë si trekëndëshi i Bermundës nën tundimet paranormale, ndërsa vilat e shtëpitë tona karakteristike pasuria e vërtetë arkitektonike e qytetit po zhduken nga harresa e fatit e grabitja e fallsifikimi i pronave.
Tirana jote o Er armik i jetës ka ujin me orar, e drita që pa orar ikin e vijnë, ka pallatet me depozita në hava e banjot me bidona me ujë.
Tirana jote o Er armik i jetës ka makina që kalojnë nga lagjia më lagje e shesin ujin për të pirë, se ai i rubinetit sjell veç sëmundje.
Tirana jote o Er armik i jetës ka parkingje poshtë pallatit që nuk të lënë me hy në shtëpi, pasi i forti i ardhur, punonjës i yti i ka fut një hu hekuri në tokë që e hap e mbyll me çelës sa herë që ai do.
Tirana jote o Er armiku i jetës, ka artistë të huaj që ti i promovon në shkëmbim të kush dreqi e di se cfarë, e të vetmen godinë arti e shembe me të nëjtën metodë e pabesi si paraardhësit e tu komunistë!
Tirana jote o Er armiku i jetës, ka tregun e Pazarit të ri me frutat, perimet e gjëja e gjallë qe nuk vijne nga fshatrat përreth e me cmime lirë, por tezga mallrash të magazinuar me muaj nëpër depozita portesh që i bëjnë sfond vec istagramit.
Er armiku i jetës sa të pëlqen të quhesh lali?!.. por për ne je vec halli!
Lali për tironsit është njeriu i shtëpisë, vëllai, miku, baba, nipi, njeriu që nuk ta ka me hile, njeriu që kur hyn e del nga shtëpia të thotë mirë të gjetca o mirë se të gjeta.
Lali ynë ka fe e atdhe e nuk ka nevoj të paguaj ustallarë për make up të fytyrës së tij.
Lali ynë o Er armik i jetës, ka një dashuri hyjnore për Tiranën kurse ti vec e ke shit për thasë me letra thesaresh e landfille plehrash.
Tirana jote o Er armik i jetës nuk është e imja e as ti nuk do jesh kurrë lali im.
101 vite më pas Tirana ime duhet t’i kthehet shqiptarëve e Tiranës tonë dashuria për jetën.
