Nga dom Gjergj Meta
Kur isha fëmijë bashkë me babain në janar krasisnim hardhitë, i lidhnim e i sistemonim. Babai më ka mësuar të krasis.
“Mos ki mëshirë! – thonte – Sa më shumë të heqësh aq më e fortë bëhet bima, aq më shumë prodhon”.
Nganjëherë më vinte keq e më dukej se po e dëmtoja hardhinë. Ai vinte dhe priste akoma. Linte vetëm një degë. Unë habitesha, por u mësova dhe në vijimësi bëja ashtu edhe unë. Pasi mbaronte kjo fazë punonim tokën rreth hardhisë e plehronim e më pas prisnim daljen e sytheve.
Për mua që jam rritur në fshat sythi i pranverës është ndër lajmet më të bukura dhe ti e din që sado të zgjasë dimri ai syth do të dalë, fjala bie te pema e fikut apo te hardhia e rrushit. Kjo do të thotë se dimri është çështje kohe e do të kalojë.
E megjithatë edhe dimri ka atë bukurinë e vetë tragjike. Në dimër duket sikur jeta flen, sikur është strukur thellë në koren e pemëve, në ngricën e ditëve të acarta. Por, ti je i sigurtë që jeta është aty e se do të shpërthejë. Ajo thjesht po përgatitet. Kjo të bën të ndjehesh i sigurtë, i pafrikë se sythi herët a vonë do të dalë e jeta do të shpërthejë.
Kjo është shpresë.
