Nga Kozeta Kurti
Atëherë kur është mundësia, sigurisht!
Në vend të një shtrati, ku kam ndyrë nga pazotësia e shëndetit tim, por që ndyhet akoma më shumë nga pakujdesia kriminale, më lini të vdes në shtratin e shtëpisë sime, të pastër e me aromë të mirë, me përkujdesjen e nënës, motrës, babës, vëllait, fëmijës sim. Më lini të vdes sy ngopur, në një tabaka të mbushur me ushqime e pije të shëndetshme, që ndoshta goja nuk m’i merr e stomaku nuk m’i tret, por askush nuk ma pret dorën a shtyn kafshatën, nëse mendja më shkon për to.
Më lini mor të vdes duke parë fytyrat më të bukura në botë, të njerëzve që dua më shumë. Pse duhet të vdes duke parë ata që ma shohin gojën si ato vrima-vijat ku futen kartat nëpër bankomate?
Nëse Zoti, a Natyra, a Universi, a… vendosjani emrin si të doni ma ka prerë biletën, më lini mor të shkoj duke i thënë ca fjalë të fundit aty ku duhet dhe kanë nevojë të dëgjohem e të më dëgjojnë… Ndoshta shfaqjen e fundit në këtë tokë me borxhe do të ma organizojnë, po për mua, për njeriun e tyre, jo për të ngopur zorrët e pangopura të bluzave të zeza pis, që mbajnë erë të qelbur vdekje vrasjeje. Ju hahen këto lekët e përziera me djersë, gjak, urinë e feçe?
Hë, ça? U bëra shumë poetike? Prozaike? Letraro-sentimentaliste?
– Mos fol ashtu, se nuk janë të gjithë njësoj,- më thotë një zë i ndërgjegjes.
Jo! Nuk janë të gjithë njësoj, se të gjithë kemi së paku shembuj personalë pozitivë dhe frymëzues, por edhe dokrra që në një spital të rëndësisë së veçantë, vendos një sanitare, të mos na shesë njeri, se s’ka nevojë me qenë shumë i hollë për ta kuptu’!
Prit! Mbase u bëra paragjykuese! Mbase vërtet s’ka njeri dijeni, por nëse eshtë kështu, drejtuesit e spitalit dhe të Ministrisë së Shëndetësisë le të pranojnë dështimin dhe të mbajnë përgjegjësi direkte për gjithë sa na panë sytë e na dëgjuan veshët! Nuk mund t’i shpëtoni të gjithë, edhe veten,edhe drejtorët, edhe mjekët e infermierët, duke hedhur në greminë një sanitare. Sjellje tipike mafioze e grupesh të strukturuara kriminale, ku më i varfri, më i dobëti, duhet të marrë përsipër narkotrafikun, vrasjen, përdhunimin, shfrytëzimin, ndërkohë që bosët, po bëjnë banjo në vaska me hidromasazh, kripë himalajash, petale trëndafilash, e bulëza shampanjash në gota të kristalta!
Vështrimi i syve të asaj gruaje (dhe ndoshta kushedi sa të tjerëve) që u mbyllën përgjithmonë, prej fatit të saj, por ndihmuar prej cilitdo që nuk denjoi ta ndihmonte, ju ndjektë nga pas për gjithë jetën, ju shfaqtë në çdo ëndërr mbrëmjeje a zgjim mëngjesi, t’jua gërryejë ndërgjegjen (nëse ju ka mbetur sadopak) deri ditën e fundit që do shihni dritën.
Vijmë ju zgjasim dorën për ndihmë, shohim në sytë tuaj shpresën dhe dritën në fund të tunelit, por nëse nuk na ndihmoni dot, dreqi ju martë, na lini të vdesim më bukur; në shtëpi, në shkollë, në punë, në park, në plazh, në bar, në kinema, në teatër, në koncert, në rrugë… Mjaft që pamja e fundit të mos jetë shpina e kthyer e dikujt që psherëtin lehtë: uh, edhe një për tek dhoma frigoriferike!
