Të kesh në dorë fatin e një populli kaq të mjeruar deri ne ekstrem dhe të flesh i qetë? Duhet të jesh lloj robi krejt i veçantë. Ja një histori që të ngjeth mishtë.
Në Krastë Silva është 12 vjeç, por dramat i ka shumë të mëdha.
“Babin e kam të sëmurë, kam frikë se vdes babai. Nuk di çfarë të bëjmë? Është sëmurë, por nuk ka para të shërohet. Babi qan, nuk do që të qaj për atë. Më thotë jam mirë, por nuk është, mami qan fshehurazi. Nuk do ta shikojmë duke qarë. Kemi një vit këtu. Pastaj nuk kishim mundësinë të paguanim qiranë, ne u futëm në çadër, këtu jetojmë me frikë, sidomos kur fle natën, bëhëm keq. Nuk kemi ku të jetojmë në çadër, se është ftohtë. Gjithë mërzitje jemi ne. Shkollën po e bëjmë me këto kushte, rri vetëm në shkollë, as rroba nuk kam.
Rri vetëm në klasë, dalin shokët, hanë unë rri në klasë, unë s’kam asgjë, jam mërzitur shumë, nuk di çfarë të bëj. Doja një jetë tjetër, por ja besoj tek Zoti. Dua të bëhem mësuese matematike, por nuk kam mundësi të bëhem, duhen librat të gjitha, na ndihmoni të lutem, për ne pak është shumë, doja një shtëpi, ku të jetoja edhe të shërohej babi, se nuk e shikoj dot ashtu…”, thotë duke lotuar vogëlushja.
https://www.youtube.com/watch?v=nS7Urfyn6ng
