Nga Milaim Zeka
E kam kësaj radhe me një pjesë të kalemxhinjve të Shqipërisë, edhe disa analthithsave
Shkruajnë për Eurovizionin, e as në televizor nuk e shikojnë. Shkruajnë për këngën, në ndërkohë që as për orkestrat e jevgjëve të Lumi Lanës, nuk kanë nivel të shkruajnë. E sulmojnë këngën, pa e lexuar, dhe as botuar këngën. Shkruajnë për zërin e Enedës, pa e dëgjuar, po minimumi të merrnin një prononcim as nga Edmon Zhulali, as nga Shpëtim Saraçi, të ndodhur në vendin e ngjarjes, pra në Stokholm.
Asnjë kalemxhi, as analthithës, nuk u mor për shembull me faktin, se përse vetëm Shqipëria nuk kishte regjisor skenik?! Askush nuk u mor për shembull me atë se si këngëtarja e vendit tonë, pra Shqipërisë së ndritur, natën e 10 majit, kur ishte paraqitja e parë, ajo, së bashku me turmën e mbi 10 mijë vetave, duhet të ecte më këmbë për tek stacioni i trenit nëntokësor, pastaj të shtyhej e të rropatej me mijëra njerëz, në një të ftohtë të çmendur, sepse nuk i ishte porositur një taxi!!! Pra një taxi, 25 euro!!!
Nuk është shkruar për shembull që stilistja Bora Kokëdhima, vetëm që nuk ishte lejuar të futej në green room, e fyu Enedën në mënyrën më të poshtër, duke dashur edhe t’ia mirrte fustanin. Ajo madje, pra Bora Kokëdhima, u kthye në Tiranë më datën 11, duke e shokuar këngëtaren, që po të isha në vendin e Tarifës, do ta refuzoja ngjitjen në Skenë…!
Po jo. Ma lehtë është me sha këngëtaren. Më lehtë është me fy, për këtë kastë gazetarësh, që për kondoma me të shkruajt, të bie SIDA.
Këta janë kasta e gazetarëve, sikurse një kastë tjetër që shkruanin për luftën e UÇK-së, jo vetëm nga kafetë e Tiranës, po shumë më zi se sa shtypi serb.
Shikoni more kolege të “nderuar” se cilit politikan, deputet, biznismen, apo bosi të medias po ja merrni në gojë me sabah, shtrëngoni mirë nofullat, e mos u merrni me këngën e Enedës. E shumta çka mund të bëni, folni me Zhulalin, Saraçin, apo Kaçinarin, e mos … Se na bëtë hore!
