Nga Anxhelo Haruni
Mëngjes vjeshte. Në një kafene paksa të futur në një rrugicë të Hagës, disa burra vizionarë planifikonin diçka që do të ndryshonte përgjithmonë fatin e të gjithë shqiptarëve. Çamëria, e cila kishte një shekull që lëngonte nga plagët e historisë, do të njihte së shpejti “çlirimtarët” e saj. Këta burra, të pandikuar nga rakia dhe as nga paratë që mbanin era grek në xhep, ishin në prag të shpalljes së Çamërisë së pavarur.
Por, ajo që i bënte këta njerëz edhe më të jashtëzakonshëm ishte fakti që nuk i lidhte asgjë me Çamërinë. Ama, dashuria e tyre platonike, ishte e vetmja ndjenjë që ndikonte në sistemin e tyre patriotic, sepse burrat e vërtetë kanë një sistem patriotik ngjitur me atë tretës, i cili ndikon në atë nervor. Shkurt, mendojnë me bythë.
U ngrit shpejt një qeveri në emigrim e për punë minutash bënë më shumë se ç’kishin bërë çamët e vërtetë në gjithë këto vjet. Mediat, me t’u rënë në vesh, u ngjitën si miza pas mjaltit, e ëndrra shekullore shpejt u bë realitet.
Dëgjo Ban Ki Moon se një shtet i ri u ngrit, Merkel shih mirë se ç’po bëhet. Një Tibet me murgjë katolikë, një Katalunja me tifozë të Barcelonës nga Singapori.
Vetëm ideja që mund të pavarësosh një vend, thjesht me forcën e mendimit është e denjë për t’u listuar me mendimtarët e mëdhenj të racës njerëzore. Së shpejti shoqata “Çamëria” do të riemërohet e do të pavarësojë me rradhë Skocinë, Uellsin, Parisin, Berlinin, Barcelonën dhe Realin, Interin e Partizanin.
Por, vetëm një gjë nuk kuptoj: nëse në stilin amerikan të çlirimit, ku thirrja e popullit për ndihmë, i cili thjesht rastësisht ka pak si tepër naftë nën tokë, këta burra çfarë ia ngacmon sistemin patriotik?
Dëgjoni këtu, e tani po flas vërtetë si çam: në rastin tuaj më të mirë, në skenarin, ku nuk jeni paguar e po e bëni veç nga dëshira e madhe; nuk mund ta besoj se si nuk ka dalë qoftë edhe një i mençur nga rradhët tuaja, që të thoshte: “Po hajde të pyesim njëherë ata çamët e vërtetë ça mendojnë”. Ore, thjesht duke e menduar për më shumë se dy minuta, e gjithë kjo bëma juaj idiotike nuk bën asnjë sens.
Gjyshi im, ore zoti Lato, Haziri dhe Muqiçi, me gjithë dhimbjet e kujtimeve, as edhe për një sekondë nuk e ka menduar diçka të tillë si kjo që bëtë ju. As bëmat tuaja, as Ushtria Çlirimtare e askush tjetër, veç çamëve mund ta kryejë amanetin e gjyshit tim, amanetin e çdo gjyshi dhe të çdo çami.
Ne “qamët”, siç thoni ju patriotë të dashur, falim këdo. Edhe juve do t’ju falim, duke e ditur mirë kush ju udhëzon. Por, mos guxoni më të futeni mes një çami dhe amanetit të tij!
