Nga Fatjon Gjinaj
Pas plot 11 vjetësh i zbrita Shkallës së Piskut, u futa në Shëtrri dhe ndjeva po ato të dridhura, pavarësisht se kisha përplasur tanimë krahët në dallgët e brigjeve të detit në një pjese të mirë të Shqipërisë.
Qesha, mbase edhe një lot më rrëshkiti dhe kuptova se nuk ishte frikë, nuk kishin qenë të dridhura frike, por emocioni, dashurie, pasioni…
Të dielën do të bëj çmos që të shkoj në Kurbnesh e t’i bashkohem zërit të selitasve të mi, mirditorëve të mi, shqiptarëve të mi. T’i shoh në sy dhe të lexoj tek ata dhembshurinë, qëndresën, vendosmërinë, zgjuarsinë, diturinë e urtësinë që i shkon asaj ane për t’a shpëtuar Urakën, për ta shpëtuar Selitën, për ta shpëtuar Mirditën, për ta shpëtuar Shqipërinë, për ta shpëtuar shqiptarin nga kthetrat e paditurisë dhe babëzisë. Për ta çliruar nga perdja që i ka zënë sytë njeriut mekanik, për t’i prekur shpirtin e hapur zemrën që të shikojë dhe ndjejë se ku i dhemb këtij vendi dhe ku jo, se ku duhet prekur e ku jo.
Më poshtë 30 fotografi nga Selita… në vend të një ftese për të marrë pjesë në Kuvend!
