Nga Luela Myftari
Kur nisi t’më habisë me forcën e saj…
E përzënë me dhunë nga shtëpia e saj në Çamëri, me imazhin e të vëllait 21-vjeçar që e vrisnin në sytë e saj, me imazhin e grave të shtëpisë që gjaku i binte nga veshët në trup, për shkak të vathëve të shkulur me dhunë, me një çarçaf mbi shpinë, duke ecur drejt Shqipërisë, me dy fëmijë që qielli dhe dheu ia mori para se të shkonte vetë, me fjalitë: “Ah, fëmijët e mi, ah, vëllai im, a, mana ime…” ajo vazhdonte ta donte jetën, të sfidonte këmbën gati të gangrenizuar, për të fejuar mbesat.
Kështu u ngrit në këmbë sikur asgjë të mos e lëndonte, bëri “Gëzuar” për mua.
Një vajzë e fortë, një grua e fuqishme, një nënë që kujdesej që foljet “duhet” t’ia mësonte sjelljes dhe “dua” t’ia mësonte shpirtit, një gjyshe e urtë dhe plot këshilla, kështu ishte Mana ime.
Për një forcë që ia adhuroj dhe që më mungon, për trëndafilat që më sillte të premteve vitet e fundit para se të ikja nga shtëpia e prindërve, për japrakët që më ka mësuar të bëj që e vogël, për duart e saj që më mungojmë prej tre vitesh, më merr malli.
