Pushtimi i vdekjes

Kudo ndihet era e saj. Kurrë më parë në gjeneratën tonë ska qenë kaq prezente te ne. Dikush që sot është, nesër ose për 1 javë nuk është më. Ikin njerëzit. Ata që ngelën herë mërziten dhe herë lumturohen.
Mërziten që u ikin të afërmit, lumturohen që janë ende gjallë dhe të shëndetshëm.
Gjithçka dhe pak dhe do rrotullohet vetëm rreth këtyre dy trajtave. Në ndonjë ëndërr dhe na afrohen e bëhen transhëndente mes njëra tjetres. Herë jetojmë njërën dhe herë tjetrën.
Por më keq se kaq,herë na duken të vdekurit si të gjallë dhe herë të gjallët si tē vdekur. Ishte kështu deri në momentin që ndodhi një vdekje që na zgjoi. Por dhe ajo nuk u tha direkt që ishte vdekje. U tha që e kanë godit por ishte ende gjallë. U tha që kishte armë por arma është zhduk e askush s flet. Pastaj gjeten zgjidhje ta bënin gjysmë të vdekur dhe kur ka qenë gjallë e thanë që ishte i çmendur.
I çmenduuuuur !!! Tashmë besohet më shumë se kurrë kjo hipotezë se të çmendurit janë trend. Nga ky trend ne po e suportojmë pushtimin e vdekjes më mirë se çdo komb tjetër. Po shpëtuam nga vdekja , nuk shpëtojmë dot nga çmenduria dhe intriga vdekjeprurëse që sundon kudo. Më mirë vdekja se duket më heroike. Na jep pak dramë, tragjedi , lot fiks këto që i mungojnë shoqërisë tonë dhe këto janë një ilaç si opium për të harruar kapilarizimin e çmendurisë.
Por kjo çmenduria jonë ende nuk i ngjan asaj të Coelho ku Çmenduria kolektive është jetesë normale. E jetuam 45 vjet.
Kjo e tashmja i ngjan më shumë vdekjes ose mosvdekjes si ajo te “100 vjet vetmi” të Garcia Marques. Ku mos vdekja ishte vdekja e vërtetë.
Po të vdesim shpëtojmë se ikim diku që thonë është më bukur, në jetën tjetër. Thonë që ka. Kanë thënë gjithë ata që kanë vdekur. Po ta provojmë njëherë të besojmë të vdekurit se të gjallet vetëm mashtrojnë.
Po ngelëm këtu ska ngel me shpresë. S’mund të jetosh si i gjallë. Duhet me doemos të vdesësh. S’duhet të bësh zë. Për asgjë. Për çmendurinë kurrë. As për të çmendurin jo e jo por As për mjerimin , as për hajdutërinë dhe as për shtetin e degraduar. Dhe kur e sheh që e rrjepin këtë shtet s’duhet të bësh zë se ti harron që je i vdekur normalisht çka që të duket herë hereë sikur je i gjallë. Dhe Covidi ndaj erdhi që të kujtoj se je i vdekur.
Ai djali tentoi ti thoshte atyre derivatëve të çmendurisë që ishte i gjallë. Që ekziston. Që mund të vrapojë. Që ishte i lirë. Por ata u habitën që ai nuk ishte as i vdekur dhe as i çmendur. Ndaj vendosën ta vdesin por duke e vdekur e bën dhe të çmendur. I shkuan dhe vizite sikur të ishte një nga ata. Pjesë e çmendisë që lufton me vdekjen.
Po këta që protestojnë ?! Thonë që janë të rinj. Vandal. Të çmendur ? Joo. Po të ishin çmendur nuk protestonin.
Nuk i vrasim dot se janë shumë. Por dhe nuk i çmendim dot.
Këta protestojnë se s’duan të çmenden. Protestojnë për varfërinë e tyre. Janë dhe zëri atyre që kanë ik. Janë drita e shpresës. Pjesa më e sinqertë e shoqërisë tonë. Pa interesa. Djemë rrëmujaxhij. Mbase shumë nga ata dhe të pa shkolluar mirë se ashtu u lanë shkollat. Çmenduria kishte halle të tjera. S’merrej me arsimin. E urren atë. Arsimi kultivon mendimin. E bën njeriun të ndihet në jetë. Protestuan studentet por u manipuluan nga makineria e Cmendisë. Tani këta të tjerët protestojnë se skanë ca të humbin. Shyqyr që i kemi. Por ndërkohë dhe ne që kemi ca humbim do protestojmë fortë mbase jo tani se na heq nga puna ose na heq prindërit nga puna. Na shkatërron të ardhmen. Na çmend. Por do presim dhe do protestojmë fortë atëhee dhe atëhere ku s ta merr mendja. Atje ku sta ka thënë akoma kush ca do ndodh, sta tregojnë as sondazhet. Në ditën e gjykimit. Kur do të lej të vetëm dhe kryepolici injorant. Gardiani Çmendisë.