Një studim i ri mbi majmunët makakë ka treguar se shtatzënia mund të lërë një gjurmë të qëndrueshme në skelet.
Pas lindjes, majmunët femra makakë tregojnë përqendrime dukshëm më të ulëta të kalciumit, fosforit dhe magnezit në kockat e tyre në krahasim me ata që nuk e kanë përjetuar shtatzëninë, shkruan Science Alert.
Edhe pse ky studim i veçantë nuk shqyrtoi njerëzit, gjetjet ndihmojnë në informimin se si ngjarjet kryesore të jetës mund të lënë një nënshkrim në indet skeletore të primatëve në përgjithësi.
Edhe pse mund të duken si shtylla betoni të mbuluara me muskuj, kockat e primatëve janë çuditërisht dinamike. Kockat rriten gradualisht gjatë gjithë jetës, dhe ndryshimet vjetore në rritje shpesh ndikohen nga faktorët e stilit të jetesës.
Shumica prej nesh e dinë se dendësia e kockave mund të humbet me kalimin e moshës, veçanërisht pas menopauzës, por gjatë jetës, sëmundjet, dieta, klima dhe shtatzënia mund të lënë një rekord të përhershëm në indet e kalcifikuara që mund të “lexohen” në jetën e përtejme.
Dëshmitë sugjerojnë se gjatë shtatzënisë tek njerëzit, trupi i nënës mund të tërheqë kalciumin nga kockat e saj ku gëlltiten sasi të pamjaftueshme të lëndëve ushqyese, duke reduktuar masën, përbërjen dhe densitetin e skeletit të saj për një kohë.
Gjatë dhënies së gjirit, kockat e nënës në të vërtetë “risorbohen” në gjakun e saj për të prodhuar mjaft qumësht të pasur me kalcium. Mineralet e humbura zëvendësohen lehtësisht kur laktacioni ndalon, por edhe atëherë shkencëtarët mund të vërejnë një mungesë afatshkurtër.
Në mjekësinë ligjore dhe arkeologjinë, identifikimi i shtatzënisë në bazë të kockave, veçanërisht shenjat e lindjes në legen që nga lindja, janë quajtur jo të besueshme dhe sot metodat dhe interpretimet e kësaj pune ndryshojnë shumë. Ndoshta është koha për të parë më thellë në kocka në vend.
“Hulumtimi ynë tregon se edhe para fundit të fertilitetit, skeleti i përgjigjet në mënyrë dinamike ndryshimeve në statusin riprodhues”, thotë antropologia Paola Cerrito nga Universiteti i Nju Jorkut.
Këto gjetje konfirmojnë edhe një herë ndikimin domethënës të lindjes së fëmijëve në organizmin femëror, thjesht, dëshmitë e riprodhimit “shkruhen në kocka” gjatë gjithë jetës.
Studimi bazohet në vetëm shtatë majmunë makakë rhesus që ngordhën natyrshëm, katër prej të cilëve ishin femra, por edhe midis këtij grupi të kufizuar, femuret treguan ndryshime relative që mund të shpjegoheshin vetëm me shtatzëninë dhe laktacionin.
Dy majmunë makakë femra që u riprodhuan gjatë gjithë jetës së tyre treguan përbërje relativisht të ndryshme kockash, duke përfshirë përmbajtje më të ulët të kalciumit, fosforit dhe magnezit. Ndryshimet e vërejtura në densitetin e kalciumit dhe fosfatit u shoqëruan me lindjen, ndërsa rënia e përmbajtjes së magnezit përkoi me laktacionin.
Autorët dyshojnë se rezultatet e tyre janë një shenjë e resorbimit të kockave gjatë riprodhimit, por nevojiten studime të mëtejshme për ta përcaktuar këtë me siguri.
“Gjetjet në lidhje me ndryshimet elementare të lidhura me riprodhimin janë të rëndësishme sepse zbulimi i lindjes nga indet e mineralizuara është ende një zonë kryesisht e paeksploruar e kërkimit me implikime të rëndësishme për studimet evolucionare, konservuese dhe arkeologjike,” shkruajnë autorët.
Nevojiten më shumë kërkime, mundësisht duke përdorur përfaqësues të popullatave të primatëve të egër, për të parë nëse e njëjta gjë mund të thuhet për kafshët e tjera.
Një studim i ri mbi majmunët makakë ka treguar se shtatzënia mund të lërë një gjurmë të qëndrueshme në skelet.
Pas lindjes, majmunët femra makakë tregojnë përqendrime dukshëm më të ulëta të kalciumit, fosforit dhe magnezit në kockat e tyre në krahasim me ata që nuk e kanë përjetuar shtatzëninë, shkruan Science Alert.
Edhe pse ky studim i veçantë nuk shqyrtoi njerëzit, gjetjet ndihmojnë në informimin se si ngjarjet kryesore të jetës mund të lënë një nënshkrim në indet skeletore të primatëve në përgjithësi.
Edhe pse mund të duken si shtylla betoni të mbuluara me muskuj, kockat e primatëve janë çuditërisht dinamike. Kockat rriten gradualisht gjatë gjithë jetës, dhe ndryshimet vjetore në rritje shpesh ndikohen nga faktorët e stilit të jetesës.
Shumica prej nesh e dinë se dendësia e kockave mund të humbet me kalimin e moshës, veçanërisht pas menopauzës, por gjatë jetës, sëmundjet, dieta, klima dhe shtatzënia mund të lënë një rekord të përhershëm në indet e kalcifikuara që mund të “lexohen” në jetën e përtejme.
Dëshmitë sugjerojnë se gjatë shtatzënisë tek njerëzit, trupi i nënës mund të tërheqë kalciumin nga kockat e saj ku gëlltiten sasi të pamjaftueshme të lëndëve ushqyese, duke reduktuar masën, përbërjen dhe densitetin e skeletit të saj për një kohë.
Gjatë dhënies së gjirit, kockat e nënës në të vërtetë “risorbohen” në gjakun e saj për të prodhuar mjaft qumësht të pasur me kalcium. Mineralet e humbura zëvendësohen lehtësisht kur laktacioni ndalon, por edhe atëherë shkencëtarët mund të vërejnë një mungesë afatshkurtër.
Në mjekësinë ligjore dhe arkeologjinë, identifikimi i shtatzënisë në bazë të kockave, veçanërisht shenjat e lindjes në legen që nga lindja, janë quajtur jo të besueshme dhe sot metodat dhe interpretimet e kësaj pune ndryshojnë shumë. Ndoshta është koha për të parë më thellë në kocka në vend.
“Hulumtimi ynë tregon se edhe para fundit të fertilitetit, skeleti i përgjigjet në mënyrë dinamike ndryshimeve në statusin riprodhues”, thotë antropologia Paola Cerrito nga Universiteti i Nju Jorkut.
Këto gjetje konfirmojnë edhe një herë ndikimin domethënës të lindjes së fëmijëve në organizmin femëror, thjesht, dëshmitë e riprodhimit “shkruhen në kocka” gjatë gjithë jetës.
Studimi bazohet në vetëm shtatë majmunë makakë rhesus që ngordhën natyrshëm, katër prej të cilëve ishin femra, por edhe midis këtij grupi të kufizuar, femuret treguan ndryshime relative që mund të shpjegoheshin vetëm me shtatzëninë dhe laktacionin.
Dy majmunë makakë femra që u riprodhuan gjatë gjithë jetës së tyre treguan përbërje relativisht të ndryshme kockash, duke përfshirë përmbajtje më të ulët të kalciumit, fosforit dhe magnezit. Ndryshimet e vërejtura në densitetin e kalciumit dhe fosfatit u shoqëruan me lindjen, ndërsa rënia e përmbajtjes së magnezit përkoi me laktacionin.
Autorët dyshojnë se rezultatet e tyre janë një shenjë e resorbimit të kockave gjatë riprodhimit, por nevojiten studime të mëtejshme për ta përcaktuar këtë me siguri.
“Gjetjet në lidhje me ndryshimet elementare të lidhura me riprodhimin janë të rëndësishme sepse zbulimi i lindjes nga indet e mineralizuara është ende një zonë kryesisht e paeksploruar e kërkimit me implikime të rëndësishme për studimet evolucionare, konservuese dhe arkeologjike,” shkruajnë autorët.
Nevojiten më shumë kërkime, mundësisht duke përdorur përfaqësues të popullatave të primatëve të egër, për të parë nëse e njëjta gjë mund të thuhet për kafshët e tjera.
