Për pak minuta po bie në nivelin e diskutimeve që janë ngritur mbi “suksesin” dhe intelektin e komikut Ermal Mamaqi. Por duke qenë se që në krye të herës dhe në vazhdim kam qenë dhe jamë pro trajnimeve dhe formimit të vazhdueshëm të personave, trajnime specifike mbi sektorët ku punohet, do doja të shprehja disa mendime mbi këto Mitet e “Motivimit” për sukses dhe realitetit të bërjes sukses në Shqipëri. Një pikë e rëndësishme gjatë kësaj periudhe është se komiku Mamaqi po përfiton nga marketingun dhe promovimi i figurës së tij pa paguar asnjë qindarkë të vetme. Ky po që është sukses.
Le të rikthehemi prapë te trajnimi, besoj se të paktën 90% e personave që e quajn veten të “suksesshëm” në Shqipëri e kanë arritur këtë “sukses” falë ambientit lehtësisht të korruptueshëm dhe klientelist në vend. Nuk njihen për aftësi menaxheriale, apo për kreativitet. Pra, këta miliarder çfarë do t’u mësojnë këtyre personave që do paguajnë paketën? Do mësojnë aftësitë e korruptimit të ministrave dhe kryeministrave? Do t’u mësojnë si të shajnë, rrahin apo shfrytëzojnë në mënyrë kafshërore punonjësit duke i nënpaguar (për këtë pikë duhen marrë mendimet edhe të disa ishpunonjësve të Ermalit).
Po Ermali vetë, çfarë do t’u mësoj?! Ndoshta si tu servilosen kryeministrave dhe kryetarëve të bashkive për të përfituar ndonjë hapsirë për ndonjë aktivitet apo shfaqe komike ose më thjeshtë ndihmë për programe televizive te televizionet kombëtare?
Pra, personat që kërkojnë sukses duhet të paguajnë 24.000 euro për këtë gjë që e dinë apo për përrallat si; i ngrita një ditë të bukur se më lindi një ide dhe me shumë punë, djersë të derdhura dhe netët pa gjumë unë arrita këtu falë mendimit pozitiv sepse gjithë pjesa tjetër nuk të pengon? Nuk besoj se Mamaqi përfaqëson vlera të shëndetshme, nuk është shembull suksesi. Ai është shembull suksesi për Shqipërinë por nuk nevojiten trajnime për servilosje dhe paltosje në këtë vend.
Ka sigurishtë persona që rrugëtimi i tyre në biznes ka qenë mbi bazën e vlerave dhe aftësive personale dhe këta njerëz mund të ndajnë këtë eksperiencë me të tjerët, këta njerëz i respektoj dhe disa i njohë. Por edhe këtu kjo nuk duhet marrë si recetë suksesi.
Këto lloji aktivitetesh, bërje biznes falë frymëzimit të njerëzve nuk funksionojnë në vendin tonë. Kultura amerikane, britanike apo ndonjë vendi tjetër si këta e përqafojnë dhe pranojnë këtë strategji por Shqipëria dhe shqiptari e ka të vështirë.
Njerëzit tanë këtu kanë nevojë emergjente; për të mbushur barkun, me barkë bosh nuk mendon dot si të gjesh lumturi, për të siguruar veshjet, për të mbajtur vendin e punës, për të arritur të shkollojnë fëmijët të paktën në arsimimin bazë etj.
Dhe së fundmi, ky premtim i Ermalit për sukses më ngjanë me premtimin e Sudes për tu bërë të pasur.
