Një shenjt që po shkonte në lumin Gang për t’u larë gjeti një grupim familjarësh në buzë të lumit, duke i bërtitur të gjithë njëri-tjetrit. Ai iu kthye ndjekësve buzagaz dhe pyeti:
-Pse i bërtasin gjithë inat njerëzit njëri-tjetrit?
Rishtarët u munduan për pak, njëri prej tyre tha: “Humbim qetësinë, prandaj bërtasim”.
“Por, pse duhet të bërtasësh, kur tjetri është pranë teje? Ti mundesh po ashtu t’i thuash çfarë do butësisht…”, pyeti shenjti.
Ndjekësit dhanë përgjigje me radhë, por asnjëra s’i kënaqi rishtarët e tjerë. Në fund shenjti e ftilloi.
“Kur dy njerëz janë me nerva njëri me tjetrin, zemrat e tyre janë shumë larg. Për të mbuluar largësinë duhet të bërtasin për të dëgjuar njëri-tjetrin. Sa më të inatosur të jenë, më shumë do bërtasin për të dëgjuar njëri-tjetrin e për të kaptuar largësinë e madhe.
Çfarë ndodh kur dy bien në dashuri? Ata s’i bërtasin njëri-tjetrit, por flasin butësisht, sepse zemrat e tyre janë shumë afër. Largesa mes tyre ose nuk ezkziston ose është e vogël…”
I urti vijoi: “Kur duan njëri-tjetrin edhe më shumë ç’ndodh? Ata nuk flasin, vetëm pëshpërijnë e kështu afrohen edhe më tepër në dashurinë e tyre. Së fundmi, ata as nuk kanë nevojë të pëshpërisin, ata vetëm shohin njëri-tjetrin dhe aq është. Kaq janë të afërt dy njerëz që duan njëri-tjetrin.”
Ai pa ndjekësit e tij dhe tha: “ Kështu që kur të debatoni mos i lini zemrat tuaja të largohen, mos thoni fjalë që ju largojnë edhe më shumë, ose do vijë një ditë kur largësia të bëhet aq e madhe sa nuk do gjeni shtegun për t’u kthyer.”
Indiane
