Nga Fatjon Gjinaj
Për një çast lejomëni ta ndjej vetën të lirë dhe të pa dhunuar nga dhuna e vazhdueshme dhe e përhershme e shoqërisë, e medias, e politikës, e drejtësisë, e rendit, e sindikatave, e biznesit, e shoqërisë civile e dreqit t’mallku’….
Asgjë nga ç’do gjë që shkaktojnë të gjithën dhe asnjërën nuk më kanë cënuar, nuk më kanë braktisur, nuk më kanë prish’ qefin… A e imagjinoni dot sa e pavlerë do të ishte gjithçka, kur kjo gjithçka është ç’do gjë që dua dhe asgjë e mundur njëkohësisht. Dhe më mbetet të rrëfej ëndërrën time: t’i dëboj të gjitha ëndërrat. Tani jam me këmbë në tokë. Jam në botën reale. Dhe kam diçka për të thënë! Nuk jam aq i guximshëm sa të mendoj e për më tepër të interpretoj diçka të tillë sa ajo që kam shkruajtur si titull të këtij shkrimi.
Sepse në fakt, nuk mendoj se ne si shoqëri jemi aq të marrë sa të vetë-përdhunohemi. Praktikisht titulli në syte e gjithkujt që mendon në mënyrë kritike është lehtësisht i kuptueshëm. Njëkohësisht mund (gjë të cilën dua në fakt), të ngrihet një pyetje e thjeshtë dhe e çastit: çfarë apo kush i ka përdhunuar këta përdhunues të etur për të përdhunuar?
Kam përgjigjen time dhe kam bindjen dhe besimin se aty qëndron arsyeja dhe e vërteta: disa frymorë jetojnë dhe gjithë luftën e bëjnë për karrierë përmes shtigjesh të pistë. Për para e pasuri. Për pushtet. Për superioritet. Për t’u dukur. Për hakmarrje… Ata i përdhunon çdo ditë dhe vazhdimisht egoja dhe arsyeja e mbrapshtë. I përdhunon urrejtja që kanë për të bukurën. Pikëpamja që kanë për lumturinë. Epshi që kanë për intimen. Mos interesi që kanë për të tjerët. I përdhunon mungesa e dinjitetit. Mungesa e moralit. Mungesa e vetëdijes, keq ardhjes, dhembshurisë. I përdhunon mungesa e heroizmit, e guximit, e sfidimit ndaj eksitimit që kanë për-dhunën. Këto janë një pjesë e përdhunuesve të tyre. Ata janë në një hall të madh dhe ne mund t’i shpëtojmë kollaj fare, duke zbërthyer lirinë tonë nga prangat e këtyre përdhunuesve të përdhunuar.
O burra përpara se të përdhunohemi të gjithë….
