Prej vitesh, streha e kafshëve endacake e Bashkisë Tiranë është prezantuar si një nga “historitë e suksesit” të administratës lokale: një hapësirë ku qentë e braktisur do të trajtoheshin, vaksinoheshin dhe më pas do të adoptoheshin apo riktheheshin në komunitet sipas standardeve moderne të menaxhimit të kafshëve endacake. Por realiteti që po del në dritë ditët e fundit është shumë larg këtij premtimi.
Portalet dhe organizatat e mbrojtjes së kafshëve, si edhe dhjetëra aktivistë dhe kafshëdashës, kanë ngritur një alarm serioz: streha e Bashkisë është kthyer në një burim të përhapjes së lijës së qenve, një sëmundje shumë ngjitëse dhe shpesh fatale për kafshët. Akuzat janë të rënda, por edhe më e rëndë duket heshtja institucionale përballë tyre.
Sipas denoncimeve publike, në strehë nuk po zbatohen procedurat elementare veterinare. Qentë e sapo kapur futen në të njëjtat ambiente me kafshë të tjera pa kaluar nëpër karantinë, një hap themelor për të shmangur përhapjen e sëmundjeve infektive. Po ashtu, mungesa e një profilaksie të rregullt dhe kontrolleve veterinare sistematike krijon kushtet perfekte që një virus i vetëm të përhapet me shpejtësi në të gjithë ambientin.
Në vend që të jetë një qendër trajtimi dhe rehabilitimi, streha rrezikon të funksionojë si një inkubator sëmundjesh. Dhe kur kafshët që dalin nga aty rikthehen në rrugët e qytetit apo adoptohen nga familje, problemi nuk mbetet më vetëm brenda gardheve të strehës.
Në krye të këtij institucioni është drejtoresha Blerta Dardha, e cila ka detyrimin institucional dhe moral të japë shpjegime të qarta për publikun. Nëse këto denoncime janë të pavërteta, atëherë Bashkia duhet të hapë dyert për transparencë dhe inspektime të pavarura. Por nëse janë të vërteta – qoftë edhe pjesërisht – atëherë kemi të bëjmë me një dështim serioz administrativ dhe etik.
Menaxhimi i kafshëve endacake nuk është thjesht çështje propagande apo postimesh në rrjete sociale me foto qenushësh të shpëtuar. Është një sistem që kërkon protokolle strikte veterinare, staf të trajnuar, përgjegjësi dhe mbi të gjitha ndjeshmëri ndaj jetës së kafshëve.
Tirana nuk ka nevojë për një strehë që prodhon probleme të reja, por për një strukturë që zgjidh problemet ekzistuese. Dhe nëse sot kjo strukturë po akuzohet se është bërë vatër sëmundjeje, atëherë pyetja është e thjeshtë: kush mban përgjegjësi?
Sepse përtej çdo debati politik apo institucional, në fund të fundit bëhet fjalë për qenie të gjalla që nuk kanë zë për të protestuar. Dhe mënyra se si një qytet trajton kafshët e tij tregon shumë për nivelin e qytetërimit të atij qyteti.
gijotina.com/
