Nga Dom Gjergj Meta
Të dashur miq, dëshiroj të ndaj me ju një reflektim të shkurtër, që më dha një mësim të mirë.
I ftuar nga Ipeshkëvi i Sapës, miku dhe vëllai im ipeshkëv, Imzot Simon Kulli, kryesova meshën me rastin e festë së Nënë Terezës me datë 5 shtator në Katedralen e kësaj dioqeze që mban emrin e saj.
Sikurse është traditë tashmë, atë ditë, mblidhen në meshë, përreth ipeshkëvit, të varfërit dhe të sëmuret, si edhe personat me aftësi të kufizuar të Dioqezës së Sapës.
Shpesh, kur ndahet kungimi, njerëzit që janë në rresht, marrin kungimin dhe ecin drejt vendeve të tyre për të vazhduar lutjen, apo kënduar bashkë me korin. Rreshti ecën mesatarisht shpejt.
Kësaj here kungimi mori më shumë kohë, sepse të parët u kunguan ata që ishin në karroca e më pas të tjerët. Por edhe ata që vinin në rresht ishin të sëmurë ose të moshuar që mezi ecnin e shumë prej tyre të shoqëruar. Kështuqë kungimi mori më shumë kohë e më duhej të prisja me hostie në dorë e me durim që të kalonin ngadalë e njëri pas tjetrit.
Nuk mund të pretendohej që kungimi të kryhej shpejt.
Po ashtu, pas meshës, shkuam të gjithë jashtë, të shtatorja e nënë Terezës për të vendosur lule. Na u desh të prisnim me durim derisa të vinin të gjithë me karroca e të sëmurë e në fund të vendosnim lulet edhe ne të tjerët.
Kjo pritje dhe “vonesë” m’u dukën metafora më e bukur e asaj çka duhet të jetë një shoqëri e shëndoshë: me durim, më të fortët, presin hapin e më të dobtëve dhe më të pamundurve. Mund të “vonohemi”, por në fund mbërrijmë të gjithë bashkë.
Një shoqëri e të fortëve dhe këmbëshpejtëve arrogantë e të padurueshëm, është një shoqëri e pamundur dhe aspak njerëzore.
Për mua ishte një mësim i madh!
Mbrëmje të bukur!
