Nga Gentiana Rreshka
M’u zu fryma sot David, teksa me dokumentat e tua në dorë prisja të të rregjistroja në kopësht. M’u zu fryma bir kur një gjysh para meje po ankohej e po shfaqte me zë e me gjeste mërzinë që kishte se nuk i kishin regjistruar nipin sepse disa të tjerë i kishte nisur deputeti e vendet ishin zenë.
Davidi mamit m’u duk se dikush më kapi për fyti kur të mendova në një klasë me 45 fëmijë të tjerë e sikur të ta ndjente zemra, ke nje javë që qan se s’do të shkosh. U ndjeva e pafuqishme edhe e pashpresë, ku të kam lindur e ku po të rris, në një vend ku duhet mik për t’u rregjistruar në kopësht.
Qava dhe se desha veten sot David, sa në hak po të hyj, se ti mam s’ke as një centimeter vend ku të luash aty te lagjia, edhe fusha afer shtëpise është nën lupën e ujqërve qe duan të ngrenë pallate.
Se ky vend David si me magji të zeze shndërron e shkatërron çdo gjë të mirë, prishen fusha për llac e tulla, priten pemë e gërryhen lumenj.
Kush ka faj bir do më pyesesh ti, mami ka faj dhe shumë mama e baba të tjerë që i lejojnë. Po fëmijët e “atyre”, si rrijnë në cerdhe, si i kane kushtet ato mam, me siguri jo 50 fëmije në klasë, as edukatore të lodhura, të paguara pak, jo mam jo , ato rrijnë rehat.
Mu nxi mengjesi sot e ndjeva thikën në palcë kur pashë e ndjeva se ti po cënohesh, të drejtat e tua s’t’i përfill njeri.
Fale mamin zemër fale!
Teksa po ikja më vinte të mallkoja, të mallkoja me gjithë shpirt, po më kanë mësuar të kthej mallkimin në lutje dhe u luta: Zoti im bëje mirë këtë vend!
