Nga Anila Hoxha
Gjyqtarin e lartë Medi Bici e kam ndjekur në vite, në gjyqe që kanë bërë histori për vrasës e kriminelë serialë. Kemi qenë gjithmonë të distancuar, secili në punën e tij. Nga gjykata e Tiranës e kam parë, kur ka zbritur shkallët e ka marrë autobuzin në mbyllje të proceseve për t’u kthyer në shtëpi. Ja ashtu i pambrojtur. Më pas e takova gjyqtarin e lartë, Medi Bici në Gjykatën e Lartë. Për një javë rresht më bënte habi se si ai vinte fiks në orar.
Por, do ndalem tek njeriu Medi Bici.
Ai na tregoi në seancën e vettingu-t se çfarë bën këmbëngulja, puna, vullneti. Dhe ndershmëria. Nga një punonjës në minierën e Valiasit për 21 vjet, pas rënies së komunizimit ai ishte i etur për shkollë dhe ia arriti, u diplomua shkëlqyeshëm. Ka 20 vjet në gjyqësor tashmë. Aty ky ndershmëria është gur i rrallë.
“Nuk pata mundësi që tre fëmijët t’i shkolloja jashtë vendit”, tha Medi Bici në sallën, ku mbahen proceset e rivlerësimit. Ai u tregoi tre zonjave të KPK-së se jeton në lagjen më të varfër të Tiranës, aty ku erdhi nga Manza për në minierë e bleu në ‘86 për 1.3 milionë lekë shtëpinë e tokën. Por, Medi Bici guxoi dhe e rregulloi këtë shtëpi, nuk e la ta zinte brenda çatia. I vetmi investim i jetës së tij, nje banesë, ashtu siç çdo shqiptar e synon, ju kthye kundër. Sepse, ILDPKI raporton që gjyqtari Medi Bici nuk justifikon ndërtimin e banesës.
Dhe gjyqtari Medi Bici foli sa kushtonte gëlqerja, tulla, betoni e krahu i punës, atëherë në vitin 1990. Një shtëpi e ngritur tullë pas tulle, deri sa u mbyll. Gjyqtari Medi Bici foli për gëlqeren!!! Sepse, dikush nuk i kishte lexuar provat. Ai foli për veten, për gruan që e kishte pa punë e nuk kishte përdorur pushtetin. Për fëmijët, që e ka ndihmuar i vëllai emigrant. Pastaj foli për vendimet që ka dhënë, dënimet me vdekje, dënimet e përjetshme…, klasifikimin si më i miri për rendiment. Por, atë e detyruan të flasë edhe për gëlqeren. Për kohën, kur ngrinte kovat për të patur të drejtën e një shtëpie. E mendoni dot?
Kur ai doli, unë i dhashë dorën. Toka dorën me një njeri, të cilit i thashë “faleminderit”, faleminderit që më dha shpresë e besim për vendin tim. U ndjeva krenare që kam ndjekur në vite rrugën e një gjyqtari që nuk u korruptua. Dhe me turp që nga dembelizmi për të lexuar provat, po ju marrim të paktëve që ka sistemi, nderin dhe dashurinë për drejtësi.
