Nga Guri Muça
Jam quajtur Esat Aloshi. Dua të bëj publike që me dëshirën time të kahmotëshme që nga ky moment, që shkrimi im të bëhet publik, unë quhem Guri Muça.
Kam lindur më 4 Janar 1953 në lagjen Muçaj të Anës të Malit – Ulqin, shkollën fillore e kreva në vendlindje, të mesmen për gastronomi në Nikshiq, punova disa vite në bregdetin malazias dhe pastaj migrova në SHBA.
Si hobi kam vrapimet maratonike, që në prag të 100 vjetorit organizova, ”Maratonën e Pavarësisë”, Ulqin-Shkodër, ku ende vazhdojmë çdo vit të organizojmë në prag të festave të nëntorit.
Unë dëshiroj të ndryshoj emrin tim dhe për këte kam arsyet e mia!
Mburrem me historinë time dhe rrënjët e mia. Kam dëshirë të shfrytëzoj rastin pa humbur kohë, që ta bëj këtë, që disa breza para meje nuk e bënë, apo nuk kishin mundësi ta bënin.
Nuk kam dëshirë që të iki nga kjo botë me një emrër që nuk i takon rrënjëve dhe historisë së të parëve të mi. Së pari une e ndjej veten me fat dhe i privilegjuar, që Zoti m’i dha shëndet trurit dhe fizikut tim, që më dha këtë ndijenjë shpirtërore, që ta përmbush vullnetin e shirtit tim, që të realizoj këtë dëshirë të kahmotëshme. Dëshiroj të jem ai, që të afrohem më afër historisë së të parëve të mi, një histori që u varros nga okupatorët tanë: turqit dhe sllavët, të cilët na ndryshuan identitetin tonë me emra dhe mbiemra. Fati deshti që ne nuk humbëm gjuhën, si disa shqiptarë të trojeve të tjera etnike, të cilët sot identifikohen me religjione, sepse ashtu deshti armiku, që ne mos të mbesim shqiptarë, për fat të keq kjo gjendje është rikthyer përsëri.
Dëshiroj që mos të harrohet nga brezat që vijnë pas, se kush ishim ne dhe kush na ndërroi emrat dhe besimet tona. Dua që kjo të shënohet në histori si ngjarje me saktësi.
Nuk e bëj këtë që të nënvlerësoj të tjerët, apo besimet e të tjerëve. Përkundrazi unë i respektoj ata, por dua që të tjerët të respektojnë edhe vullnetin dhe besimin tim, pa marrë parasysh se çka unë besoj dhe çka për mu do të thotë besim! Andaj unë besoj në shpirtin fisnik të kombit tim, besoj në gjuhën time shumë të lashtë, besoj në origjinën time, në atë që Zoti jo rastësisht na krijoi ilirë/shqiptarë, përndryshe Ai kishte fuqinë të na krijonte një komb me gjuhë tjetër, si: Arab, Kinez, Indian etj., por na krijoi Shqiptarë, na krijoi para se të ekzistonin besimet fetare, na krijoi shumë kohë para të tjerëve. Unë besoj me zemer në thënien brilante te Pashko Vashës: “Se feja e Shqiptarit është Shqiptaria”, besoj se vetem kështu ne si popull do të ekzistojmë në jetë të jetëve, me një gjuhë, me një besim.
Populli ka thënë se: “Gur mbi gurë bëhet kalaja”. Andaj edhe unë kam dëshirë të vë një gurë mbi kalanë e kombit tim, unë po bëj punën time, po kryej një detyrim ndaj vetvetes dhe të respektoj historinë e të parëve të mi, një detyrim shumë i vogël, por që për mua është shumë domethënës.
Unë nga ky moment për hir të të parëve të mi do të quhem me emrin autokton nga vendi i rrënjëve të mia, i ashtuquajtur ”Guri i Krishës”, aty ku unë rrita shtatin, ku së pari bëlbëzova në gjuhën e bukur shqipe, po aty tek vendi i quajtur, ”Magilet”, aty tek vendi i varreve ilire, po aty kam dëshirë edhe të prehet trupi im në botën tjetër.
Pra, nga ky moment une quhem GURI MUÇA. Pra Guri që në shqipen dhe traditën tonë ka domethënje shumë të madhe, GUR!
Do marr mbiemrin e të parëve të mi, Muça ku edhe lagjia që jam lindur dhe rritur është e pagëzuar me emrin Muça, që këta të parët e mi i përkisnin besimit të krishterë, që okupatorët Otomanë i tjetërsuan me dhunë. Unë së paku kaq mund të bëj për t’i nderuar të parët e mi, të ringjall mbiemrin e fisit tim Muça.
Andaj unë që tani quhem Guri Muça. Le ta dinë të gjithë shokët dhe farefisi, se ky është vullneti im dhe dua që të tjerët ta respektojnë këtë.
Faleminderit për mirëkuptimin!
