Selita përfaqëson dukurinë e zhvillimit urban në kurriz të nevojës për strehim të familjeve të varfëra. Banorët e Selitës, megjithëse qytetarë të varfër, ja kishin dalë që të ndërtonin një shtëpi si shumica e popullatës dhe kësisoj të ndërtonin një të ardhme për fëmijët e tyre, por me shembjen e shtëpive ata shohin me dhimbje shembjen e jetës së tyre. Në këtë video 10 minutëshe përshkruhet me kthjelltësi ajo cka shumë prej nesh e vleresojnë shpeshherë me cinizëm, pasi kemi humbur aftësinë për të parë përtej perdes, dramën e vërtetë të njerëzve që nuk kanë mundësi të trajtohen të paktën si qytetarë të Shqipërisë.
“Që nga dita që ne na u prish shtëpia kanë ndryshuar shumë gjëra tek ne. Tani e ndjemë veten shumë shumë të humbur. Në qoftë se neve na shprishet shtëpia, catia atëherë ne morëm fund. Në rradh të parë është shtëpia është strehimi. Ne jetonim në një shtëpi rreth 4-5 kurora në një vend, dhe jam detyruar që të shmangem nga prindrit dhe të zëj një tokë. U detyruam të hiqnim disa ferra dhe e rrethuam për të treguar që është toka jonë. Nuk kemi pasur ndonjë konfikt për pronat. Si të gjithë shqiptarët në vitet 90-91 zum dhe ne një tokë dhe ndërtuam shtëpin. Doli ligji i legalizimeve, si të gjithë duke shpresuar që edhe ne të na legalizoheshin shtëpit tona. Edhe ne shkuam bëm dekumentat sit ë gjithë, shpresonim se do ishim tek ato shtëpi, do e kishim një dokument. Asnjëher unë nuk e mendoja se do të vija në këtë kohë, që ajo shtëpi nuk do të legalizohej”.
Në vitin 2015, 54 familje Rome të prekura nga projekti urban “Unazë e madhe”, kanë emigruar drejt shtetit Francez dhe Gjerman. Pas rreth 15 muaj qëndrim në Gjermani,në mars të 2016 ata u kthyen pasi kërkesa e tyre për azil u refuzuar gjithashtu.
