Nga Klodian Tomorri
Skenarët e një vendimi
Skenari 1.
Dënimi i ish ministrit të brendshëm ka qenë deal. Në këtë situatë Saimir Tahiri bën një sakrificë të vogël për Partinë nën moton historike të së majtës shqiptare; edhe po më dënoi, partia ime më denon. Kohërat kanë ndryshuar dhe tani sakrifica është shumë më e vogël se sa ajo e Kadri Hazbiut. Dënimi me marrëveshje nënkupton se Saimir Tahiri ruan omertan dhe kodi mafioz i heshtjes nuk thyhet. Ky është skenari më i keq i mundshëm për Shqipërinë.
Skenari 2.
Tahirin e ka tradhëtuar Partia. Kjo është situata më interesante. Një ish ministër i brendshëm ka informacione për bëmat e të gjithëve. I tradhëtuar, Tahiri nxjerr në media faktet që inkriminojnë shokët ministra, drejtorë, ndoshta dhe më lart. Omertaja thyhet, Shqipëria fiton.
Skenari 3.
Tahirin nuk e ka tradhëtuar Partia. Dënimi i tij nuk ka qenë deal, por produkt i një hetimi profesional dhe një drejtësie të pavarur nga politika, e cila i konsideron të gjithë të barabartë para ligjit. Kjo është Shqipëria ideale. Por, pyetja që shtrohet është: A ekziston idealja? Nëse ekziston, sa gjasa ka që të gjendet në Shqipëri?
Skenari 4.
Tahiri është i pafajshëm. Dënimi i tij është produkt i një drejtësie jo profesionale, presionit mbi të ose i një konsensusi mes shumë aktorëve, lokale dhe jo vetëm, për të mbyllur gjëra të tjera. Ky është po ashtu skenar shumë i keq.
Si përfundim, populli nuk ka për ta marrë vesh asnjëhere se cili nga skenarët është e vërteta. Ashtu siç nuk do të merret asnjëherë vesh, nëse ajo që ndodhi me kanabizimin në 2014-2015 ishte një zhvillim i rastësishëm apo vendim politik i maxhorancës për të mbajtur me serum ekonominë në vdekje klinike. Nëse ka qenë e dyta, Saimir Tahiri, është thjesht dëm kolateral. I gjendur në vendin e gabuar në kohën e gabuar. Vendime të kësaj natyre kanë gjithmonë dëme anësore.
