Dashuria nuk është e lehtë. Në njëfarë mënyre, njerëzit që na duan më së shumti përfundojnë duke na lënduar më shumë pasi ua besojmë zemrën. Askush nuk hyn në një lidhje duke menduar se do të mashtrohet dhe do t’i thyhet zemra. Në fakt, kur ndodh më e keqja, personi që është tradhtuar shpesh ngatërrohet, duke pyetur veten pse ndodhi ose çfarë mund të kishin bërë për ta parandaluar.
Studimi mblodhi 947 njerëz për të analizuar, 609 kishin një lidhje dhe 338 ishin viktima të një për të gjetur disa përgjigje. Secili person ishte në një marrëdhënie të përkushtuar dhe kishte përjetuar pabesi nga njëra anë apo tjetra. Rezultatet e atij grupi u përputhën me një grup që nuk kishte përjetuar mashtrime.
Mirëqenia e secilit person u gjurmua duke përdorur vetë-raportimin, mirëqenien e përgjithshme psikologjike si dhe kënaqësinë e marrëdhënies. Ata zbuluan se, askush nuk ishte i kënaqur pas tradhtisë. Megjithatë, ajo që ishte interesante ishte se mashtruesit raportuan vetëbesim më të ulët, dhe intimitet më të ulët.
Studimi zbuloi se ndryshimet dramatike në marrëdhënie kanë ndodhur në të vërtetë para se të kishte ndodhur tradhtia. Rezulton se tradhtia nuk zbret në një vendim të ndarë në këtë moment, por është kulmi i një rënie graduale të marrëdhënies. Ky është rezultat i më shumë konflikteve dhe më pak kënaqësie me kalimin e kohës.
Pra, kur njerëzit pyesin veten pse ndodh mashtrimi, zakonisht ka një rrënjë të thellë në marrëdhënie. Shpesh është një zgjedhje e dëshpëruar e bazuar në ndjenjën e ngecur dhe mungesën e besimit të mjaftueshëm për të ndryshuar ose për t’u larguar. Në vend të kësaj, konfliktet bëhen më të këqija dhe marrëdhënia bëhet gjithnjë e më pak e kënaqshme. Kjo nuk është për të justifikuar mashtrimin, por për ta kuptuar atë.
Nuk ka kthim nga mashtrimi
Megjithatë, zbulimi më shkatërrues ishte se shumica dërrmuese e marrëdhënieve në studim nuk u shëruan nga pabesia. Megjithatë, gjasat ishin më të ulëta, kur ishte gruaja në lidhje ajo që ishte jobesnike.
Megjithatë, të dyja palët luftuan për të rikuperuar mirëqenien e tyre mendore për vite pas ngjarjes së mashtrimit. Ndërsa zakonisht, koha shëron të gjitha plagët, në rastin e mashtrimit me vetëvlerësim më të ulët si një faktor, ka të ngjarë që vetëm ta rritë më tej atë dhe të krijojë edhe më shumë pakënaqësi./ Revista Psikologji
Dashuria nuk është e lehtë. Në njëfarë mënyre, njerëzit që na duan më së shumti përfundojnë duke na lënduar më shumë pasi ua besojmë zemrën. Askush nuk hyn në një lidhje duke menduar se do të mashtrohet dhe do t’i thyhet zemra. Në fakt, kur ndodh më e keqja, personi që është tradhtuar shpesh ngatërrohet, duke pyetur veten pse ndodhi ose çfarë mund të kishin bërë për ta parandaluar.
Studimi mblodhi 947 njerëz për të analizuar, 609 kishin një lidhje dhe 338 ishin viktima të një për të gjetur disa përgjigje. Secili person ishte në një marrëdhënie të përkushtuar dhe kishte përjetuar pabesi nga njëra anë apo tjetra. Rezultatet e atij grupi u përputhën me një grup që nuk kishte përjetuar mashtrime.
Mirëqenia e secilit person u gjurmua duke përdorur vetë-raportimin, mirëqenien e përgjithshme psikologjike si dhe kënaqësinë e marrëdhënies. Ata zbuluan se, askush nuk ishte i kënaqur pas tradhtisë. Megjithatë, ajo që ishte interesante ishte se mashtruesit raportuan vetëbesim më të ulët, dhe intimitet më të ulët.
Studimi zbuloi se ndryshimet dramatike në marrëdhënie kanë ndodhur në të vërtetë para se të kishte ndodhur tradhtia. Rezulton se tradhtia nuk zbret në një vendim të ndarë në këtë moment, por është kulmi i një rënie graduale të marrëdhënies. Ky është rezultat i më shumë konflikteve dhe më pak kënaqësie me kalimin e kohës.
Pra, kur njerëzit pyesin veten pse ndodh mashtrimi, zakonisht ka një rrënjë të thellë në marrëdhënie. Shpesh është një zgjedhje e dëshpëruar e bazuar në ndjenjën e ngecur dhe mungesën e besimit të mjaftueshëm për të ndryshuar ose për t’u larguar. Në vend të kësaj, konfliktet bëhen më të këqija dhe marrëdhënia bëhet gjithnjë e më pak e kënaqshme. Kjo nuk është për të justifikuar mashtrimin, por për ta kuptuar atë.
Nuk ka kthim nga mashtrimi
Megjithatë, zbulimi më shkatërrues ishte se shumica dërrmuese e marrëdhënieve në studim nuk u shëruan nga pabesia. Megjithatë, gjasat ishin më të ulëta, kur ishte gruaja në lidhje ajo që ishte jobesnike.
Megjithatë, të dyja palët luftuan për të rikuperuar mirëqenien e tyre mendore për vite pas ngjarjes së mashtrimit. Ndërsa zakonisht, koha shëron të gjitha plagët, në rastin e mashtrimit me vetëvlerësim më të ulët si një faktor, ka të ngjarë që vetëm ta rritë më tej atë dhe të krijojë edhe më shumë pakënaqësi./ Revista Psikologji
