Nga Apostol Vaso
Sot kalova nga Muzeu Kombëtar, pash shumë njerëz të pispillosur, pash shumë femra me lule në duar. Kamera ngado… Në portën e hyrjes së Muzeut ishte ngjitur një afishë e vogël, ishte lajmërimi i vdekjes së Moikom Zeqos.
Unë Moikomin nuk e njoha fizikisht, por mendimin e tij e kuptoj qartë. Ai është Sokrati i mendimit shqiptar, kështu që edhe Sokratin që e krahasoj Mojkomin nuk e kam njohur fizikisht… Askush prej nesh nuk e ka njohur, por apologjinë e tij e njohin të gjithë, sigurisht jo si kuptonte Moikomi…
Megjithëse nuk e njohja fizikisht, ngjita shkallët e Muzeut të futesh brenda dhe ta përshëndesja një herë në jetën time… Por ndërkohë mu kujtua një artikull i shkruar prej meje për debatin Zgarbi-Ceka. Aty në atë artikull qëllimisht bëra një lapsus, nuk ngatërova Teatrin me Amfi- Teatrin…
U krijua pa dashje një bedat në kokën time.. mes meje dhe Mojkomit. Ej… mik, mu duk sikur tha, Teatri është vendi ku lahet shpirti me një ritual të caktuar strikt…ndryshe ai nuk pastrohet dhe sikur vazhdoj; Romakët e kopjuan ambjentin ku zhvillohej rituali i pastrimit të shpirtit nëpërmjet fjalës, por nuk respektuan ritualin… ata ambjentin e përdorën të kënaqnin, syrin, ambicjen për pushtet dhe për çfarë do lloj kënaqësie që kishte të bënte me paranë… Prandaj grekët e lashtë ambjentit të tyre i shtuan një parashtesë, që të dallohej nga teatri që kishte të bënte me pastrimin e shpirtit.. dhe vazhdoj; kjo parashtesë është Amfi, e njëjta, që përdoret për bretkocën, sepse ajo nuk është as kafshë uji dhe as kafshë toke… ajo është Amfi- Bios, pra një gjë as këndej dhe as andej…
Kështu… mu bë sikur vazhdoj… mos hyrë, ky nuk është ritual i përcjelljes time, ky është një Amfi-Ritual.
I coroditur zbrita shkallët prap dhe thash me vete… këta që ngjajnë me Sokratin, janë kaq të paqtë në jetë, por luftëtar dhe të paepur kur kalojnë në Përjetësi…
