Nga Samanda Dulja
Ah moj Shqipnia jeme,
sa shum po vun ti moj trime,
të kan shkel me kam ata që rrite,
e tash jan duke t’shit vit e m’vit…
Ku je kan’, e ku je tash,
ku t’kan shti kta horra,
t’kan ul kryt me fëlliqësi,
t’kan bo si e përdal me u nih…
T’i kan përdhunu bukuritë,
kan dhënë toka,
dete e për dy pare tkan shit…
Eh at popull me gjak trimash ta kan shpërnda,
Si të huj n’vend t’tynin jan t’u u përça…!
Thikën para syve mu n’shpirt t’a kan ngul,
Shpresën t’a kan vrarë e dhimbjen t’a kan shtu…
Lëngo Shqipnia jem lëngo për ato bij,
Se turku, greku, italiani sot i ka të tij…
Jan duke të ikë përditë prej varfërisë e ndyrësisë,
Se jetën s’mujn me e përballu me lek’t e Shqipnisë…
Ça me përballu me 2 pare, kur ke mbi 1000 halle?!
Çka me nejt ktu ku punën ta degjenerojnë,
E nji t’ardhme plot terr t’ofrojnë…?!
Duhet me qenë qen që me punë t’pista me u marr,
Me fitu pare, me shitë drogë, femra,
a trupin me ja dhan atij që është pushtetar…
Ça me nejt ktu ku t’përshtyjn aftësinë
e atë shkoll që me sakrificë e ke përfundu,
Ktu t’lëpijnë për diploma fallco e t’jesh pa tru…
Ktu trembet koka prej atyre që din me fol e llogjiku,
Ktu ta bëjnë me gisht, shpirtin me t’a zhvirgjëru…
Ktu ku lun mensh edhe baba ke shpia,
Prej asaj se s’ka ça me ba, e hedh epshin ke fmia…
Ktu ku bën qejf kurvëria pa sahat,
Se punon ma shum semafori se vllau jem që ka shkoll e zanat…
Ktu ku theren ëndrrat, e shtrydhet durimi…?!
Ktu ku vet ferri merr kuptimin…?!
Ktu ku është harru dinjitet e moral ?!
Ktu ku e keqja duket krejt normal ?!
Ku me nejt e për ça me nejt…
A me nejt ktu ku s’ki as bukë te shpia…
E me dal me lyp jetë shtetit,
kur jetën ta ka fal Perëndia… ?!
