Gratë vijojnë luftën e përditshme për të treguar se para gjithçkaje janë qenie njerëzore që meritojnë të trajtohen si të tilla, por nëse kjo ende s’është kuptuar gjurmët e përpjekjeve janë larg, në çdo fragment të historisë.
Nëse gratë mendojnë se sot kanë arritur kulmin e emancipimit dhe idealizmit, ndoshta duhet vetëm të zbresin pak nga piedesali i vështirësisë së vogëlsive të përditshme për të kuptuar se dikur “s’ishin asgjë” pikërisht se i përkisnin kësaj gjinie.
Para 104 vitesh, në 8 qershorin e vitit 1913 Emily Davidson dha jetën në kërkim të së drejtës që gratë të votonin. Me vdekjen “në krye të detyrës”, Emily u shndërrua automatikisht simboli i emancipimit të grave.
Martirja e votës së grave vdiq pasi vuajti 4 ditë nga plagët që mori nga goditjet e kafshës kur u hodh para këmbëve të kalit të Mbretit George V.
Besohet se Emily kishte si qëllim që të varte te kali një flamur që motivonte gratë dhe u bënte thirrje të luftonin për të drejtën e tyre, nuk mendohet të ketë tentuar vetëvrasje.
Megjithatë londinezja 42-vjeçare e shkolluar në Oxford, njihej për taktikat e saj ekstreme dhe të guximshme që bënë të arrestohej plot nëntë herë.
Gratë dhe gjithë populli i Londrës kanë votuar sot, disa falë saj, ndërsa nuk ka qenë të paktë ata që me postime në rrjetet sociale e kanë falenderuar Emily Davidson që ekzistoi.
Po a është krenare Emily sot? Krenare që gratë e Londrës dhe Anglisë kanë votuar që vendi të dalë nga Bashkimi Europian?
A është krenare ajo për gratë të cilat ende vrapojnë me fëmijët në krahë duke u ikur plumbave të luftës?
Por për Shqipërinë e grave që mungojnë si përqindje në lista deputetësh, do ketë dëgjuar?
