Vitamina C, e administruar në mënyrë intravenoze në sasi të barazvlefshme me ato të 2000 (dy mijë!) portokalleve, mund të jetë një armë shtesë në arsenalin e terapive të kancerit, shkruan focus.it.
Kjo është hipoteza e një studimi të publikuar në revistën Science Translational Medicine: doza të larta të vitaminës C do ta bënin kimioterapinë më efektive dhe do të lehtësonin efektet e saj anësore.
Sigurisht që nuk është hera e parë që vitamina C vihet në dyshim si një terapi e mundshme kundër kancerit. Në fund të viteve 1970, Linus Pauling, dy herë fitues i çmimit Nobel (për kiminë në 1954 dhe për paqen në 1962) pohoi se doza të larta të acidit askorbik, një emër tjetër për përbërjen, ishin në gjendje të parandalonin ose trajtonin shumë lloje tumoresh.
Pauling’s ishte një obsesion i vërtetë me përfitimet e acidit askorbik. Por provat klinike të organizuara për të testuar teorinë e tij nuk kanë gjetur kurrë ndonjë rezultat pozitiv.
Që atëherë vitamina C është braktisur nga mjekësia zyrtare, edhe nëse ajo ende gjen nënshtetësinë, kryesisht si një terapi mbështetëse, në mjekësinë alternative.
Doza shumë të larta
Në studimin e ri, Qi Chen dhe kolegët në Universitetin e Kansasit fillimisht ekzaminuan efektin e acidit askorbik në laborator në linjat qelizore të tumoreve të ndryshme (në të cilat ai demonstroi një efekt toksik), më pas ata e administruan atë në mënyrë intravenoze dhe në doza shumë të larta… dhjetë deri në njëqind herë më të larta se ato normalisht të pranishme në organizëm, te minjtë tek të cilët ishin induktuar tumoret e vezoreve dhe të trajtuar me medikamente klasike të kimioterapisë, karboplatin dhe paclitaxel.
Në kafshët të cilave iu shtua vitamina C në kimioterapi, tumoret u tkurrën shumë më tepër sesa në ato që iu dha vetëm kimioterapia.
Trajtimi po testohej gjithashtu në një grup të vogël prej 25 pacientësh me kancer në fazë të avancuar që merrnin kimioterapi për të parë nëse vitamina C me dozë të lartë tolerohej.
Me sa duket po: pacientët nuk kishin efekte anësore nga vitamina, por ata e toleruan më mirë kimioterapinë, duke deklaruar se kishin më pak të përziera dhe lodhje.
Bazuar në këto rezultate premtuese, autorët e studimit argumentojnë se rasti i vitaminës C si një trajtim kundër kancerit duhet të rishqyrtohet.
Mungesa e efikasitetit që u shfaq në studimet e vjetra, argumentojnë ata, mund të jetë për shkak të faktit se vitamina administrohej nga goja.
Në këtë mënyrë, vetëm një sasi e vogël absorbohet nga zorrët, por pjesa më e madhe eliminohet nga veshkat. Administrimi intravenoz, nga ana tjetër, arrin të ngrejë përqendrimin e acidit askorbik në gjak në nivele të pamundura me marrjen nga goja.
Është gjithashtu e paqartë se si vitamina C e bën punën e saj, e cila përsëri kontribuoi në mungesën e besimit se ajo mund të funksionojë në të vërtetë.
Acidi askorbik njihet si një antioksidant, pra një molekulë që lufton veprimin e radikalëve të lirë. Pikërisht për këtë arsye është arsyetuar se efekti logjik i saj duhet të jetë dobësimi i efektivitetit të kimioterapisë duke bojkotuar efektin e saj oksidues në qelizat kancerogjene.
Vitamina C, e administruar në mënyrë intravenoze në sasi të barazvlefshme me ato të 2000 (dy mijë!) portokalleve, mund të jetë një armë shtesë në arsenalin e terapive të kancerit, shkruan focus.it.
Kjo është hipoteza e një studimi të publikuar në revistën Science Translational Medicine: doza të larta të vitaminës C do ta bënin kimioterapinë më efektive dhe do të lehtësonin efektet e saj anësore.
Sigurisht që nuk është hera e parë që vitamina C vihet në dyshim si një terapi e mundshme kundër kancerit. Në fund të viteve 1970, Linus Pauling, dy herë fitues i çmimit Nobel (për kiminë në 1954 dhe për paqen në 1962) pohoi se doza të larta të acidit askorbik, një emër tjetër për përbërjen, ishin në gjendje të parandalonin ose trajtonin shumë lloje tumoresh.
Pauling’s ishte një obsesion i vërtetë me përfitimet e acidit askorbik. Por provat klinike të organizuara për të testuar teorinë e tij nuk kanë gjetur kurrë ndonjë rezultat pozitiv.
Që atëherë vitamina C është braktisur nga mjekësia zyrtare, edhe nëse ajo ende gjen nënshtetësinë, kryesisht si një terapi mbështetëse, në mjekësinë alternative.
Doza shumë të larta
Në studimin e ri, Qi Chen dhe kolegët në Universitetin e Kansasit fillimisht ekzaminuan efektin e acidit askorbik në laborator në linjat qelizore të tumoreve të ndryshme (në të cilat ai demonstroi një efekt toksik), më pas ata e administruan atë në mënyrë intravenoze dhe në doza shumë të larta… dhjetë deri në njëqind herë më të larta se ato normalisht të pranishme në organizëm, te minjtë tek të cilët ishin induktuar tumoret e vezoreve dhe të trajtuar me medikamente klasike të kimioterapisë, karboplatin dhe paclitaxel.
Në kafshët të cilave iu shtua vitamina C në kimioterapi, tumoret u tkurrën shumë më tepër sesa në ato që iu dha vetëm kimioterapia.
Trajtimi po testohej gjithashtu në një grup të vogël prej 25 pacientësh me kancer në fazë të avancuar që merrnin kimioterapi për të parë nëse vitamina C me dozë të lartë tolerohej.
Me sa duket po: pacientët nuk kishin efekte anësore nga vitamina, por ata e toleruan më mirë kimioterapinë, duke deklaruar se kishin më pak të përziera dhe lodhje.
Bazuar në këto rezultate premtuese, autorët e studimit argumentojnë se rasti i vitaminës C si një trajtim kundër kancerit duhet të rishqyrtohet.
Mungesa e efikasitetit që u shfaq në studimet e vjetra, argumentojnë ata, mund të jetë për shkak të faktit se vitamina administrohej nga goja.
Në këtë mënyrë, vetëm një sasi e vogël absorbohet nga zorrët, por pjesa më e madhe eliminohet nga veshkat. Administrimi intravenoz, nga ana tjetër, arrin të ngrejë përqendrimin e acidit askorbik në gjak në nivele të pamundura me marrjen nga goja.
Është gjithashtu e paqartë se si vitamina C e bën punën e saj, e cila përsëri kontribuoi në mungesën e besimit se ajo mund të funksionojë në të vërtetë.
Acidi askorbik njihet si një antioksidant, pra një molekulë që lufton veprimin e radikalëve të lirë. Pikërisht për këtë arsye është arsyetuar se efekti logjik i saj duhet të jetë dobësimi i efektivitetit të kimioterapisë duke bojkotuar efektin e saj oksidues në qelizat kancerogjene.
