Nuk mund ta shihni, por ka një “orë rëre” të madhe në çatinë e Casa Milan: shënon kohën që kalon në pritje të vendimit për stadiumin e ri. Risi është se rëra e mbetur nuk është shumë. Milani dëshiron të marrë një vendim brenda dy muajve të ardhshëm: në fund të marsit ose maksimumi në prill, klubi do të vendosë nëse do të qëndrojë në San Siro me Interin apo do të paraqesë projektin për stadiumin e ri. Ky është synimi në fillim të shkurtit, duke pritur të takohet me Nerazzurrët (së shpejti) dhe t’i përgjigjet bashkisë së Milanos, e cila pak para Krishtlindjeve miratoi planin për San Siron e ri duke vendosur kushte të reja të rrepta për kapacitetin, zonat e gjelbra dhe ndërhyrjet mbi lagjen.
“Për stadiumin ne po kryejmë tre projekte paralelisht – tha Paolo Scaroni, presidenti i Milanit, më 25 janar –. Njëri është ai i Sesto San Giovanni-t dhe tjetri nuk do të them, është një kartë vrima”. Karta e vrimës të çon gjithmonë në brendësi të Milanos, por në zonën jugore, në komunën e Rozzano. Milani ka studiuar dhe po studion mundësinë e ndërtimit të stadiumit të ri atje i vetëm, në një zonë jo komunale, por private.
A është një zgjidhje interesante? Po, sepse edhe Rozzano do të plotësonte disa nga kërkesat që kërkohen për ndërtimin e një objekti të madh klubi. A është kjo një zgjidhje e mundshme? Aktualisht jo. Le të themi që sot Rozzano është në rreshtin e dytë, së bashku me zgjidhjen e vjetër të San Donato-s për jomilanezët, në zonën Juglindore- që është konsideruar edhe javët e fundit. Çdo fushë ka pikat e forta dhe të dobëta, por San Siro dhe Sesto San Giovanni mbeten hipotezat më konkrete.
Pyetja e madhe në këtë pikë është të kuptojmë se cilat do të jenë strategjitë e Milanit dhe Interit dhe mbi të gjitha nëse rrugët e dy klubeve do të mbeten vërtet të ndërthurura. “Nëse nuk është San Siro, Milani është i gatshëm të shkojë vetëm – tha Scaroni muajin e kaluar – ju siguroj se Milani do të ketë stadiumin e ri”. Me pak fjalë, Milani e bën çështjen e kohës: ata janë me nxitim, nuk duan të presin dhe janë gati të shtypin butonin jeshil në zgjidhjen e parë të disponueshme.
Duke ushtruar kështu presion si te Bashkia e Milanos ashtu edhe te Interi. Kjo është arsyeja pse Sesto San Giovanni, i gatshëm për të përshpejtuar së bashku me Milanin, ka një shans dhe tani është ndoshta favorit ndaj San Siros, i cili ka më shumë sharm, por edhe një situatë shumë të komplikuar politike. Ekziston gjithmonë kufizimi i rastit në Meazza, pyetja që po vonon aktualisht Palazzo Marino dhe që mund të ngrijë gjithashtu “Katedralen” e projektuar nga Populous: do t’i mbetet Emanuela Carpani, të vendosë nëse sot Stadiumi vërtet mund të prishet siç duan Interi dhe Milani.
Nëse dy klubet marrin dritën jeshile politike në afat të shkurtër, atëherë mund të fillojmë me hartimin e projektit ekzekutiv, i cili kushton 40-50 milionë dhe do të ishte hapi i parë i vërtetë përfundimtar drejt San Siros së ri. Nëse, nga ana tjetër, Milano (Bashkia) nuk vendos menjëherë, skenari mund të ndryshojë realisht.
Tani, lëvizja e radhës u takon kompanive. Fillimisht duhet të shohim se ccfarë rezultatesh do të sjellë dialogu me Bashkinë e Milanos. Në fund të dhjetorit, klubeve iu kërkua që stadiumi në San Siro të jetë 70 mijë vendësh, që biletat të mos pësojnë rritje ccmimi të tepërt, që sipërfaqet e gjelbra të përbëjnë 50% të të gjithë sipërfaqes dhe të investohet një pjesë prej të paktën 40 milionësh për rikualifikimin e të gjithë rrethit. A është e mundur të arrihet një marrëveshje?
Vështirë të thuhet, edhe sepse Milani synon të zgjedhë të ardhmen e tyre brenda disa muajsh. Megjithatë, nëse San Siro do të shkatërrohej dhe Djalli vendoste për Sesto San Giovanni, Interi do të duhej të merrte një vendim. Shkoni në Sesto me kushërinjtë tuaj ose zgjidhni zgjidhjen tuaj, në San Siro ose diku tjetër. Klubi i familjes Zhang po pret tani: nëse RedBird do të propozonte të shkonte krah për krah edhe në Sesto, ideja me siguri do të vlerësohej. Ndryshe Interi do të shkojë i vetëm, në një objekt të tijën.
Ndoshta Meazza ngjyroset vetëm me zikaltër? Vështirë, edhe sepse vitet e fundit dy klubet e kanë përsëritur gjithmonë se duhet një stadium modern. Por Milano, si qytetet e tjera të mëdha evropiane të futbollit, do të kishte më në fund dy stadiume për dy skuadrat që janë superfuqitë e futbollit italian si dhe shumë të respektuara në Europë.
Nuk mund ta shihni, por ka një “orë rëre” të madhe në çatinë e Casa Milan: shënon kohën që kalon në pritje të vendimit për stadiumin e ri. Risi është se rëra e mbetur nuk është shumë. Milani dëshiron të marrë një vendim brenda dy muajve të ardhshëm: në fund të marsit ose maksimumi në prill, klubi do të vendosë nëse do të qëndrojë në San Siro me Interin apo do të paraqesë projektin për stadiumin e ri. Ky është synimi në fillim të shkurtit, duke pritur të takohet me Nerazzurrët (së shpejti) dhe t’i përgjigjet bashkisë së Milanos, e cila pak para Krishtlindjeve miratoi planin për San Siron e ri duke vendosur kushte të reja të rrepta për kapacitetin, zonat e gjelbra dhe ndërhyrjet mbi lagjen.
“Për stadiumin ne po kryejmë tre projekte paralelisht – tha Paolo Scaroni, presidenti i Milanit, më 25 janar –. Njëri është ai i Sesto San Giovanni-t dhe tjetri nuk do të them, është një kartë vrima”. Karta e vrimës të çon gjithmonë në brendësi të Milanos, por në zonën jugore, në komunën e Rozzano. Milani ka studiuar dhe po studion mundësinë e ndërtimit të stadiumit të ri atje i vetëm, në një zonë jo komunale, por private.
A është një zgjidhje interesante? Po, sepse edhe Rozzano do të plotësonte disa nga kërkesat që kërkohen për ndërtimin e një objekti të madh klubi. A është kjo një zgjidhje e mundshme? Aktualisht jo. Le të themi që sot Rozzano është në rreshtin e dytë, së bashku me zgjidhjen e vjetër të San Donato-s për jomilanezët, në zonën Juglindore- që është konsideruar edhe javët e fundit. Çdo fushë ka pikat e forta dhe të dobëta, por San Siro dhe Sesto San Giovanni mbeten hipotezat më konkrete.
Pyetja e madhe në këtë pikë është të kuptojmë se cilat do të jenë strategjitë e Milanit dhe Interit dhe mbi të gjitha nëse rrugët e dy klubeve do të mbeten vërtet të ndërthurura. “Nëse nuk është San Siro, Milani është i gatshëm të shkojë vetëm – tha Scaroni muajin e kaluar – ju siguroj se Milani do të ketë stadiumin e ri”. Me pak fjalë, Milani e bën çështjen e kohës: ata janë me nxitim, nuk duan të presin dhe janë gati të shtypin butonin jeshil në zgjidhjen e parë të disponueshme.
Duke ushtruar kështu presion si te Bashkia e Milanos ashtu edhe te Interi. Kjo është arsyeja pse Sesto San Giovanni, i gatshëm për të përshpejtuar së bashku me Milanin, ka një shans dhe tani është ndoshta favorit ndaj San Siros, i cili ka më shumë sharm, por edhe një situatë shumë të komplikuar politike. Ekziston gjithmonë kufizimi i rastit në Meazza, pyetja që po vonon aktualisht Palazzo Marino dhe që mund të ngrijë gjithashtu “Katedralen” e projektuar nga Populous: do t’i mbetet Emanuela Carpani, të vendosë nëse sot Stadiumi vërtet mund të prishet siç duan Interi dhe Milani.
Nëse dy klubet marrin dritën jeshile politike në afat të shkurtër, atëherë mund të fillojmë me hartimin e projektit ekzekutiv, i cili kushton 40-50 milionë dhe do të ishte hapi i parë i vërtetë përfundimtar drejt San Siros së ri. Nëse, nga ana tjetër, Milano (Bashkia) nuk vendos menjëherë, skenari mund të ndryshojë realisht.
Tani, lëvizja e radhës u takon kompanive. Fillimisht duhet të shohim se ccfarë rezultatesh do të sjellë dialogu me Bashkinë e Milanos. Në fund të dhjetorit, klubeve iu kërkua që stadiumi në San Siro të jetë 70 mijë vendësh, që biletat të mos pësojnë rritje ccmimi të tepërt, që sipërfaqet e gjelbra të përbëjnë 50% të të gjithë sipërfaqes dhe të investohet një pjesë prej të paktën 40 milionësh për rikualifikimin e të gjithë rrethit. A është e mundur të arrihet një marrëveshje?
Vështirë të thuhet, edhe sepse Milani synon të zgjedhë të ardhmen e tyre brenda disa muajsh. Megjithatë, nëse San Siro do të shkatërrohej dhe Djalli vendoste për Sesto San Giovanni, Interi do të duhej të merrte një vendim. Shkoni në Sesto me kushërinjtë tuaj ose zgjidhni zgjidhjen tuaj, në San Siro ose diku tjetër. Klubi i familjes Zhang po pret tani: nëse RedBird do të propozonte të shkonte krah për krah edhe në Sesto, ideja me siguri do të vlerësohej. Ndryshe Interi do të shkojë i vetëm, në një objekt të tijën.
Ndoshta Meazza ngjyroset vetëm me zikaltër? Vështirë, edhe sepse vitet e fundit dy klubet e kanë përsëritur gjithmonë se duhet një stadium modern. Por Milano, si qytetet e tjera të mëdha evropiane të futbollit, do të kishte më në fund dy stadiume për dy skuadrat që janë superfuqitë e futbollit italian si dhe shumë të respektuara në Europë.
