Nga Alba Bajraktari
Nicolas Sarkozy, ish-presidenti francez, u dënua sot me tre vite burgim, ndër të cilët një vit efektiv për korrupsion dhe trafik influence. Ky vendim nuk është përfundimtar, pasi ish-presidenti do t’a apelojë.
Ish-presidenti Sarkozy ka disa çështje gjyqësore të hapura paralelisht dhe dënimi i tij është i një rëndësie të veçantë për sa i përket tej-kalimit të pushtetit të gjyqësorit.
Për çfarë bëhet fjalë konkretisht ?
E gjitha fillon me dyshimin e lindur në 2013-ën mbi financimin e fushatës elektorale të ish-presidentit Sarkozi në 2007-ën, vitin kur ai fitoi zgjedhjet presidenciale. Bëhet fjalë për një financim të mundshëm nga Libia, që i tejkalon parashikimet ligjore për sa i përket financimit të fushatave elektorale.
Në këtë moment prokuroria vendos të përgjojë telefonatat e tij. Konkretisht, bëhet fjalë për përgjimin e një linje me identitet të rremë që Sarkozi përdorte nën emrin e Paul Bismuth për të komunikuar me avokatin e tij Thierry Herzog.
Me rastin e këtyre përgjimeve prokuroria dyshoi për trafik influence dhe ndërhyrje në gjyqësor. Në komunikimin me avokatin e tij thuhet se Sarkozy i ka kërkuar një prej gjykatësve të gjykatës së lartë franceze, Gilbert Azibert informacione konfidenciale në këmbim të një posti monegask. Post që nuk u bë asnjëherë realitet.
Por, mendohet se ndërkohë dikush informon avokatin e Sakozisë se linja po përgjohej nga prokuroria. Këtu fillon një dilemë e re. Kush i jep Sakorzisë informacione konfidenciale të gjyqësorit ? Në këtë pikë të rrëfimit duhet të shtrojmë një pyetje tjetër.
Për cilën prokurori bëhet fjalë?
Për prokurorinë kombëtare financiare të krijuar nga ish-presidenti Hollande, kundërshtari socialist i Sarkozisë në zgjedhjet presidenciale të 2012-ës. Hollande e vuri në funksion direkt pasi erdhi në pushtet. Qëllimi i këtij institucioni ishtë koncentrimi i çështjeve të korrupsionit, shpërdorimit të fondeve publike, trafikut të influencës etj, pra çështje që prekin kryesisht korpusin politik, në një institucion të vetëm gjyqësor.
Për çudi, personi që dyshohet t’i ketë dhënë informacione mbi proçedurën gjyqësore në zhvillim dhe për përgjimin Sarkozisë është Eliane Houlette, ish-drejtuesja e prokurorisë kombëtare financiare.
E gjithë kjo është shumë e ngatërruar, pasi ai që e akuzon është një tjetër prokuror i po të njejtit institucion. Akuzën ai e bazon në investigimet personale dhe në një rrjedhë lojetelefoni të prishur.
Kjo çështje është e një rëndësie të veçantë parimore, por edhe praktike. Kjo pasi mënyra sesi është marrë vendimidhe ndërhyrja e gjyqësorit është tepër delikate dhe shënon një hap të rëndësishëm sa i përket politizimit të gjyqësorit.
Në rradhë të parë, sa i ligjshëm është përgjimi i telefonatave të mbrojtura nga sekreti profesional midis klientit dhe avokatit të tij nga prokuroria ? Sipas një vendimi të gjykatës së lartë franceze të 2016-ës ky përgjim është shpallur i ligjshëm dhe përdorimi i përgjimit si provë gjyqësore gjithashtu. Një vendim tepër i debatuar që i bashkohet hapave drejt politizimit të gjyqësorit.
Vlen të rikujtohet parimin se të gjithë jemi të barabertë para ligjit. Askush nuk mund të favorizohet, rrjedhimisht as e kundërta nuk duhet të ndodhë. Gjyqësori nuk mund të ketë inate parimore.
Inate pasi duket si një vendim politik i gjyqësorit, kur politika nuk është funksioni i këtij pushteti.
