Nga Xhabir Tabaku
Isha i vogël, e shifja gjyshin, babën e axhen (kur nuk ishte në burg) tek mblidheshin mbramjeve pranë radios me ndigjue “Zanin e Amerikës”. Kishim një radio gjermane shum të mirë Sonra. Ishte e ndjeshme dhe zani prej Washingtoni në shpi tonë vinte kthjellët.
Ata mbasi kishin mbyllë dritaret me perde të errëta ma heret, fiknin dritën e në odë bahej terr. Vetëm drita e radios e cigarja e babës e thenin terrin mbramje për mbramje. Kur axha ra në burg për herë të dytë, më afruan mua pranë radios. Isha shum i vogël. Sa herë ulesha në karrigen kur ma parë ulej axha, më dukej vedi si ai. Doja ti ngjisja axhës. Mbas çdo edicioni lajmesh ndjeja dorën e randë të gjyshit mbi krye e përsëritjen e të të njajtave fjalë: U rrite gjysh, – mandej kthehej nga baba dhe i thoshte: -ta ruejt Zoti se e ke të zjuet!. Me qenë ndoj fëmijë budallë kush do kishte besim me e afrue te “zani i amerikës”… E di e di, përsëriste baba fjalët e përnatshme.
Tash në një odë ku kam veç librat, nji tavolinë e një kompiuter shpesh kujtoj netët e errëta të “zanit të amerikës”… më bie mall. Ngrihem, fik dritën zbeh ndriçimin e kompiuterit dhe e çoj te zani i amerikës… nuk asht ma ashtu si dikur. Nuk asht frika se Jakupi, spijuni i lagjes mund të përgjojë mbas dritares. Nuk janë krye më krye tre breza bashkë… as zani i amerikës nuk asht ma ai i dikurshmi. Terri; vetëm terri i ngjet territ të atbotshëm. Terri nuk ndryshon kurrë me gjasë… Kur më bie mall kështu, lexoj Kuran deri të më marrë gjumi, ashtu në karrige, me kambët mbi tavolinë e fotografinë e gjyshit përballë.
xh.t.
