Nga Ejona Zenelhasani
E nisa sot ditën, si zakonisht me një bisedë simpatike me shoqet e mia të ngushta. Si gjithmonë niset me “një ditë të mbarë” e më pas të kap rutina e bisedave të përditshme.
Sot padyshim nuk ishte dita më e bukur për njërën prej tyre. Nga refuzimi i një interviste e deri tek vjedhja e kuletës.
Teksa më shpjegonte rastin se si i vodhën kuletën pa ndjerë në një nga linjat e autobuzëve, kujtova dhe rastin tim dhe sendet personale me aq vlerë që humba.
Nuk humba kuletën,
Nuk humba kuletën…humba një shumë të konsiderueshme parash, që më duheshin aq shumë të paguaja një pjesë të qerasë dhe një xhaketë të re për fillimin e pranverës.
Nuk humba kuletën…humba abonenë dhe mu desh të ec 13 stacione për të arritur në shtëpi, dhe kokën ulur se mos do më thonin gjë, jo për kuletën por se u vonova.
Nuk humba kuletën…humba të gjitha kartat e mia personale. Patenta, ID, kartat e bankës, kartëvizita shumë të rëndësishme që nuk kisha mundësi të tjera kontakti me ata persona. Mu desh të paktën një muaj t’i zëvendësoj, të bëhem e bezdisur me të gjithë stafin e burimeve njerëzore për të gjetur pretekste që të shkëputesha nga puna.
Nuk humba kuletën…humba faturat dhe letrat e bankomateve ku kishte informacion personal mbi tërheqjen e fundit dhe shumën e parave të mia në bankë.
Nuk humba kuletën…humba fotografinë e të dashurit tim, që pak kush e dinte sekretin. Dhe jo vetëm, humba dhe listën e gjërave të para që kishim planifikuar të bënim së bashku.
Nuk humba kuletën…humba shënimin dhe pikturën më të bukur në botë. Një rreth me dy pika (koka ime dhe dy sy). Piktura e mbesës sime kur ishte 2 vjeç. E para.
E humba dhe kuletën.
