Një nga kënaqësitë e verës apo vjeshtës është, kur moti prishet, qoftë edhe për pak orë, freskohet ndjeshëm, vranësirat ia zënë vendin diellit zhurritës, ndërsa unë rend të bëjë ca groshë jashtë sezonit. Kur janë ende të nxehta, i shoqëron me turshi kastravecash, qepë të njomë a të thatë, do dromza djathë të bardhë dhie, bukë misri ose të zezë të thekrruar. Unë nuk e di, por kjo pjatë më shkakton një farë ngazëllimi, kurse në qelqe bëjnë potere sumbullat e mëdha të shiut që përplasen e thyejnë kokën.
Ushqimi, sipas meje në këtë mënyrë është një poezi epike që mund të shoqërojë bëmat e Mujit dhe Halilit, mitet e toskërisë së vrazhdë, rrëfenjat e moçme shqiptare dhe gjymat e shiut marrin vrrull, janë gati të thyejnë parathirren, pasi vdesin që të hyjnë drejt e brenda në odën, ku vlon grosha. Ti e vështron me një shikim të ftohtë si gotëza e rakisë që ke vënë përpara dhe shfryn: “Ça t’hash!”.
Kjo është simbolika e jetës së thjeshtë, pas së cilës fshihet një fjalë e vetme, “lumturia”. Nuk ka harbim qejfesh, tollovi vesesh që të të japë këtë paqe përdëllyese, të cilës më poshtë po i paraqes recetën, kurse motin e vranët dhe rebeshin gjejeni vetë, ju kam rixha.
Për më shumë në: http://rozmarina.al/groshe-me-pancete-dhe-salcice-te-thate-ca-te-hash/
