Vdekja e një gruaje 65-vjeçare në Belsh, pas kafshimit nga një qen rruge, nuk është thjesht një tragjedi. Është një aktakuzë e hapur ndaj institucioneve shtetërore dhe shoqatave që prej vitesh pretendojnë se “menaxhojnë” çështjen e qenve të rrugës.
Kjo vdekje ka emra dhe përgjegjësi. Dhe ato nuk mund të fshihen më pas deklaratave boshe dhe postimeve emocionale në rrjete sociale.
Ku janë shoqatat për mbrojtjen e kafshëve?
Ku janë ato organizata që reagojnë me agresivitet sa herë përmendet kontrolli i qenve të rrugës, por zhduken kur një qytetar humb jetën? Ku janë vullnetarët që flasin për humanizëm, por nuk japin llogari për pasojat reale të kaosit që mbrojnë?
Për vite me radhë, këto shoqata kanë bllokuar çdo debat serioz për menaxhimin e qenve të rrugës, duke përdorur moralin si armë dhe emocionin si mburojë. Ndërkohë, rezultatet janë zero: qentë janë më shumë, më të pakontrolluar dhe më të rrezikshëm.
Institucionet lokale dhe qendrore janë po aq fajtore.
Bashkitë justifikohen me mungesë fondesh, ministritë me strategji “afatgjata”, ndërsa në praktikë problemi lihet të shpërthejë derisa të marrë një jetë njerëzore. Vetëm atëherë kujtohen të reagojnë — për disa ditë.
Ngjarja e Belshit nxjerr në pah edhe një dyshim serioz:
a është kthyer çështja e qenve të rrugës në një biznes?
Një problem që mbahet gjallë për të thithur fonde, projekte dhe donacione, pa asnjë interes real për ta zgjidhur përfundimisht.
Sepse një problem i zgjidhur nuk sjell më financime. Ndërsa një problem i përhershëm justifikon gjithmonë “nevojën për më shumë fonde”.
Le të thuhet qartë: jeta e njeriut nuk është dytësore.
Mbrojtja e kafshëve nuk mund të shërbejë si justifikim për papërgjegjshmëri dhe mosveprim. Humanizmi që injoron viktimat njerëzore është hipokrizi.
Shoqatat duhet të dalin dhe të përgjigjen:
Çfarë kanë bërë konkretisht?
Sa qen janë sterilizuar realisht?
Sa zona janë bërë të sigurta për qytetarët?
Institucionet duhet të mbajnë përgjegjësi ligjore dhe morale. Sepse çdo vonesë tjetër, çdo heshtje tjetër dhe çdo justifikim tjetër, do të thotë se viktima e radhës është vetëm çështje kohe.
Belshi nuk është një rast i izoluar.
Është paralajmërimi më i qartë se ky sistem ka dështuar.
gijotina.com/
