Nga Bardhyl Londo
Të dielën nuk do të votoj, sepse nuk dua të bëhem pjesë e një farse që do të na bëjë edhe një herë tjetër delen e zezë në mes të Europës.
Pasi na kanë akuzuar për vite e ndoshta shekuj se s’dimë të vetëqeverisemi, tani do hyjmë në analet e historisë, por edhe të humorit si vendi i vetëm në Europë që organizon zgjedhje monopartiake dhe i shet ato për demokratike.
Për të votuar për Tiranën sot e në vazhdim do të postoj vjersha nga cikli shkruar dy vitet e fundit, “Tirana brenda”.
Therrja e plepave buzë Lanës
Ata ishin paqësorë
si një tufë pëllumbash mbi lëndinën e gjelbër.
Ata ishin naivë
si rekrutët rishtarë që i nisin me muzikë kahsapanës të luftës
dhe nuk e marrin me mend se çfarë i pret.
Ata ishin delikatë
si virgjëreshat para se t’i bëjnë fli.
Po erdhën ca njerëz të çuditshëm
me sharra dhëmbëmëdha,
me nofulla katallanësh,
me sopata tehmprehta
dhe i therrën plepat pa mëshirë.
Kasapë ishin,
kasapë të gjithë.
Shtrire ashtu pa jetë,
kufoma pa emër,
pa identitet,
flakur pa mëshirë në morg pas një masakre,
të mbytnin lotët, kur i shikoje,
por askush nuk u përlot,
askush nuk u hodhi një tufë lule
për t’i përcjellë drej asgjësë.
Vetëm vonë,
kur i hipën mbi ca makina përbindsha për t’i çuar në fabrikën e letrës,
një tufë gjinkallash
si një tufë vajtojcash
ra përmbys mbi cungjet e gjymtuar
dhe ja dha kujës.
Natën qyteti fjeti i qetë.
Nuk e di çfarë ëndërrash pa.
Me siguri ëndërra
ku ujqit i shfaqeshin si qengja
dhe therrtoret si lulishte.
Kasapë janë të gjithë,
kasapë.
