Nga Erges Eskiu*
Të them rri këtu.
Mendova edhe unë të iki.
Mendoi edhe shoqja ime.
Menduam se këtu nuk ka më shpresë.
Menduan se këtu do vite të ndryshoj.
Pse të djegim jetën këtu?!
Do ikim, do ikim sa më larg, por, ku?
Po prindërit a do i takojmë sa herë duam e duan?
Po për prindërit tanë kush do kujdeset?
Po taksa për prindërit kush do paguajë?
Po shtëpinë e ngrohtë a do e prekim, kur malli të na djeg?
Po rrugët ku u rritëm a do i shkelim sërish?
Po me shokët që luajtëm a do i shkëmbejmë dy fjalë?
Po pse dreqin duhet të dal nga shtëpia ime, se një tufë kusarësh e antishqiptarësh duan të më nxjerrin prej këtu?!
Atje… atje nuk të pret kush me krahët hapur.
Atje do jemi vetëm.
Atje mund të kemi më shumë të ardhura, por për standartin e dëshiruar do na duhen vite.
Jeta ikën, fuqitë bien dhe në fund, në veç sakrifikuam.
Po djersët tona t’ia falim një dheu të huaj?!
Atje sa do të mundohemi do mbetemi të huaj.
Atje sa do të punojmë, do duhet të punojmë edhe më shumë.
Atje jeta sociale nuk është si këtu.
Atje puna me shtëpinë, mali me detin, fshati me qytetin nuk janë afër si kētu.
Nëse Ti mendon se ke fuqi të punosh atje, eja të punojmë këtu!
Nëse Ti beson se atje mund t’ia dalësh, duhet të besosh se mund t’ia dalësh më mirë këtu.
A ja kam dal unë? A ja ka dalë familja ime? Me punë të ndershme? Padiskutim, që po!
Në këtë qeveri antishqiptare ne ia kemi dalë me punë të ndershme, me shumë djersë, por ia kemi dalë me punë të ndershme.
Mund të jemi raste të veçanta? Ndoshta, por nëse Ti qëndron këtu mund të bëjmë më shumë dhe t’ia dalësh edhe Ti, edhe Ju edhe Ata.
Guri i rëndë në vend të vet, o mik!
Kjo është shtëpia jonë.
Të çojmë para drejtësisë keqbërësit, ta zhvillojmë së bashku tokën tonë për Ne, për familjen tonë, për fëmijët tanë, për pasardhësit tanë.
Të them mos ik!
Të them rri këtu!
* Autori është pedagog në Universitetin e Mjeksisë në Tiranë
