Nga Saimir Demi
Tashmë shumica e të interesuarve e ka një ide të qartë, se çfarë është stadium i Strumicës, ku në 5 shtator është vendosur të luhet ndeshja Maqedoni – Shqipëri. Cilësisht i papranueshëm, pasi nuk flitet vetëm për kapacitetin ekstremisht të kufizuar të impiantit, apo kushtet që ofron për zhvillimin e një ndeshje futbolli të këtyre përmasave, por duket qartë që flitet për një ngrehinë ordinere, e cila mezi qëndron në këmbë, me mure të rrjepur, që nga njëra anë kufizohet nga mbeturinat e një gërmadhe, si ato që kanë mbetur pas çlirimit të Mosulit, ndërsa nga tjetra ka një portë të ndryshkur llamarine, ku qëndron një qen, që duket si qënia më dinjitoze e asaj rrëmuje. Por, dihet tashmë që qëllimi i maqedonëe për ta transferuar ndeshjen ndaj nesh në një ambjent të tillë, nuk ka qenë për të na trishtuar me imazhet sportive që ofron Strumica, por ai i zakonshmi, për të na sulmuar me histerinë e atyre që do të jenë në stadium, në atë 90 minutësh, i cili nuk do të përcaktojë asgjë në fushë, pasi edhe objektivat e mbetura të të dyja skuadrave tashmë janë modeste.
Ata na kanë degdisur për të na lënë në dorë të huliganëve të tyre, për të na fyer, për të na mallkuar si shtrigat. Dhe në fakt kanë filluar me provat e zërit. Të martën, kampionia e Maqedonisë, Vardari i Shkupit, u ndesh pikërisht në Strumicë, ndërsa tifozët e tyre nuk e humbën rastin për të thirrur slloganin pansllav: “Një shqiptar i mirë është një shqiptar i vdekur!”, por veç kësaj, duke tentuar të ngjiten në lartësinë e historisë së tyre të dhunshme ishin kujdesur të ofronin edhe llojin e vdekjes, që ishte në dhoma gazi. Pikërisht kjo përzierje primitiviteti, e mbërritur me mundim deri në kohën e Luftës së Dytë, ku i kanë ndaluar përfundimisht të tre akrepat e sahatit, do të na presë në stadiumin “Mladost”. Madje nuk është hera e parë që do të ndodhë dhe në këtë rast nuk kemi pse bëjmë parashikuesin, pasi shembujt ekzistojnë. Më parë, na kanë transferuar për të luajtur një ndeshje futbolli në rang kombëtaresh, në Prilep, ku na u sulën me egërsi një grup humanoidësh që vetëquheshin me krenari “majmunët”, të cilët nuk na lanë gjë të tmerrshme pa thënë, me rastin e asaj miqësoreje fqinjësh. Dhe për t’u kthyer sërish në Strumicë, a e dini se çfarë i irritoi aq shumë tifozët e Vardarit, për të kërkuar një vdekje për shqiptarët, si në kohën, kur Aushvic drejtohej nga Rudolf Hës? Një ndeshje që skuadra e tyre e luante kundër Malmoes, një skuadër suedeze. Por, gjysma e së keqes që nordikët nuk e kuptonin gjuhën e përzierë të fqinjëve tanë, pasi ky qytet modest në kufi me Bullgarinë do t’u kujtonte egërsinë e paraardhësve të tyre vikingë, më shumë se 1200 vjet më parë.
Ndërsa UEFA është e gatshme të liçensojë provizorisht një ambjent, ku do të jenë të gatshëm të na linçojnë fizikisht, siç tentuan të bëjnë serbët në eleminatoret e Europianit të Francës, por të paktën ata patën mirësinë të na hapnin dyert e një prej stadiumeve të Beogradit. Fedetara jonë është deklaruar kategorisht kundër zhvillimit të ndeshjes në Strumicë, por duket e pafuqishme, ndërsa stadiumi “Filipi II” do ta ketë përfunduar rikonstruksionin për ndeshjen Real – Mançester, e cila do të luhet rreth dy javë përpara asaj Maqedoni – Shqipëri. Në Federatën Maqedonase edhe drejtuesit e lartë shqiparë mendojnë si sllavë, duke të servirur për zhvendosjen arsye që sigurisht nuk i besojnë. Ndërsa një gjë është e sigurtë, në fillim të shtatorit, si të ishim producentë të National Geographic do të na duhet të eksplorojmë edhe një herë majmunët e vetëm të Ballkanit.
