Nga pranvera e ardhshme pritet një vajtje-ardhje e anijeve mes Italisë dhe Shqipërisë, nëse, siç njoftoi Giorgia Meloni, marrëveshja me kryeministrin Edi Rama do të çojë në krijimin e dy qendrave për të pritur emigrantët e shpëtuar nga Mesdheu nga anijet italiane.
Në të vërtetë, – mësojmë sot nga vetë kryeministri Rama – do të ketë vetëm një qendër, brenda vendit, që do të presë azilkërkuesit e destinuar për riatdhesim me procedura të përshpejtuara kufitare për maksimum 30 ditë. Sepse në realitet në portin e Shëngjisë nuk do të jetë gjë tjetër veçse një pikë e nxehtë për të renditur emigrantët, të cilët në fakt do të detyrohen të shkojnë, si dhe të gjithë stafin teknik, avokatët, gjyqtarët, zyrtarët që do përfshihen në procedurë.
Me pak fjalë, për të kuptuar se edhe kjo marrëveshje, e cila vetëm në letër duhet t’i lejojë Italisë të klasifikojë 36 mijë emigrantë në vit në Shqipëri, do të rezultojë e dështuar, shpjegon procedura që Italia do të detyrohet të kryejë për çdo shpëtim në det. Le të përpiqemi të simulojmë faza të ndryshme.
Shpëtimi
Kur një automjet ushtarak italian thirret për të shpëtuar një varkë emigrantësh, padyshim që do të marrë në bord të gjithë pasagjerët e asaj varke. Në anijen ushtarake – u shpjegua – nuk do të ketë asnjë klasifikim të emigrantëve dhe asnjë identifikim paraprak. Por, në të njëjtën kohë, kryeministrja Meloni nënvizoi se në Shqipëri do të sillen vetëm meshkuj të rritur. Që do të thotë se mjeti ushtarak, direkt nga vendi i shpëtimit, do të niset drejt Shqipërisë ku do të zbresin vetëm burrat. Gratë, të miturit dhe personat vulnerabël, megjithatë, do të qëndrojnë në bord dhe për këtë arsye do të dërgohen menjëherë në Itali. Dhe këtu është udhëtimi i parë.
Identifikimi
Ndaj në hotspotin në Shëngjin do të zhvillohen operacionet e identifikimit dhe fotoetiketimit të emigrantëve. Vetëm këtu do të konstatohen kombësitë dhe do të mblidhen kërkesat për azil dhe për këtë arsye do të bëhet një dallim midis atyre që vijnë nga një vend i konsideruar i sigurt (që sipas dekretit Cutro Italia mund ta ndalojë për të kryer procedura të përshpejtuara kufitare dhe riatdhesim të mundshëm) dhe atyre që vijnë nga vende të pasigurta. Kjo e fundit, me ligj, nuk mund të ndalohet. Sikundër përcakton marrëveshja ata nuk mund të qëndrojnë në tokën shqiptare dhe për këtë arsye Italia do t’i duhet t’i çojë menjëherë në Itali ku kërkesa e tyre për azil do të trajtohet sipas rrugës së zakonshme. Dhe ne jemi në udhëtimin tonë të dytë.
Paraburgimi
Ata që në vend të kësaj do të ndalohen do të duhet të kalojnë procesin e procedurave të përshpejtuara kufitare: prandaj do të ndalohen me urdhër të një komisariati të policisë (ndoshta ai nga Bari), por do të duhet të jenë në gjendje të flasin me një mbrojtës (këtu shumë ndoshta nga gjykata e Barit) dhe prisni që dispozita të vërtetohet nga një gjyqtar (në Bari?) i cili gjithashtu mund të dëshirojë t’i dëgjojë ata. Prandaj, me çdo urdhër ndalimi, ekziston frika (në kurriz të Italisë) për një udhëtim të ri vajtje-ardhje për personelin italian në Shqipëri.
Dhe çfarë do të ndodhë nëse (siç ka ndodhur deri tani nga çështja Apostolike e në vazhdim) gjyqtarët nuk e vërtetojnë ndalimin e azilkërkuesve të urdhëruar nga komisari i policisë? Natyrisht, sapo një gjyqtar liron një emigrant, ai duhet të dërgohet menjëherë në Itali. Protokolli i nënshkruar saktëson në fakt se asnjë emigrant në asnjë rrethanë nuk mund të lihet i lirë në territorin shqiptar. Dhe kështu, një tjetër udhëtim.
Riatdhesimi
Megjithatë, për ata që duhet të dëbohen brenda 30 ditëve të parashikuara nga procedura, udhëtimi i riatdhesimit në vendin e origjinës duhet të bëhet menjëherë. Dhe këtu, është e panevojshme të thuhet, të vetmit që ndoshta do të mund të çohen në shtëpi do të jenë tunizianët, duke qenë se Italia nuk ka marrëveshje riatdhesimi me asnjë vend tjetër dhe për këtë arsye nuk është në gjendje t’i hipë në avion dhe t’i kthejë. Por emigrantët e dëbuar nga qendra shqiptare nuk mund t’i jepet urdhri i zakonshëm i dëbimit që kërkon që ai të largohet nga vendi brenda shtatë ditëve. Fillimisht do të duhet të sillet në Itali. Dhe në fund ky është fati që pret shumicën e emigrantëve që do të sillen në Shqipëri. Mjafton vetëm një numër: këtë vit janë gjithsej 4000 emigrantë që Italia ka arritur t’i riatdhesojë dhe nga këta afërsisht 2500 janë tunizianë. Dhe asgjë nuk sugjeron që papritur në vitin 2024 Italia do të jetë në gjendje të dërgojë në shtëpi 36,000 emigrantë që në letër Shqipëria është e gatshme të presë përkohësisht. Me pak fjalë, asgjë më shumë se bllofi i zakonshëm. /La Repubblica/
Nga pranvera e ardhshme pritet një vajtje-ardhje e anijeve mes Italisë dhe Shqipërisë, nëse, siç njoftoi Giorgia Meloni, marrëveshja me kryeministrin Edi Rama do të çojë në krijimin e dy qendrave për të pritur emigrantët e shpëtuar nga Mesdheu nga anijet italiane.
Në të vërtetë, – mësojmë sot nga vetë kryeministri Rama – do të ketë vetëm një qendër, brenda vendit, që do të presë azilkërkuesit e destinuar për riatdhesim me procedura të përshpejtuara kufitare për maksimum 30 ditë. Sepse në realitet në portin e Shëngjisë nuk do të jetë gjë tjetër veçse një pikë e nxehtë për të renditur emigrantët, të cilët në fakt do të detyrohen të shkojnë, si dhe të gjithë stafin teknik, avokatët, gjyqtarët, zyrtarët që do përfshihen në procedurë.
Me pak fjalë, për të kuptuar se edhe kjo marrëveshje, e cila vetëm në letër duhet t’i lejojë Italisë të klasifikojë 36 mijë emigrantë në vit në Shqipëri, do të rezultojë e dështuar, shpjegon procedura që Italia do të detyrohet të kryejë për çdo shpëtim në det. Le të përpiqemi të simulojmë faza të ndryshme.
Shpëtimi
Kur një automjet ushtarak italian thirret për të shpëtuar një varkë emigrantësh, padyshim që do të marrë në bord të gjithë pasagjerët e asaj varke. Në anijen ushtarake – u shpjegua – nuk do të ketë asnjë klasifikim të emigrantëve dhe asnjë identifikim paraprak. Por, në të njëjtën kohë, kryeministrja Meloni nënvizoi se në Shqipëri do të sillen vetëm meshkuj të rritur. Që do të thotë se mjeti ushtarak, direkt nga vendi i shpëtimit, do të niset drejt Shqipërisë ku do të zbresin vetëm burrat. Gratë, të miturit dhe personat vulnerabël, megjithatë, do të qëndrojnë në bord dhe për këtë arsye do të dërgohen menjëherë në Itali. Dhe këtu është udhëtimi i parë.
Identifikimi
Ndaj në hotspotin në Shëngjin do të zhvillohen operacionet e identifikimit dhe fotoetiketimit të emigrantëve. Vetëm këtu do të konstatohen kombësitë dhe do të mblidhen kërkesat për azil dhe për këtë arsye do të bëhet një dallim midis atyre që vijnë nga një vend i konsideruar i sigurt (që sipas dekretit Cutro Italia mund ta ndalojë për të kryer procedura të përshpejtuara kufitare dhe riatdhesim të mundshëm) dhe atyre që vijnë nga vende të pasigurta. Kjo e fundit, me ligj, nuk mund të ndalohet. Sikundër përcakton marrëveshja ata nuk mund të qëndrojnë në tokën shqiptare dhe për këtë arsye Italia do t’i duhet t’i çojë menjëherë në Itali ku kërkesa e tyre për azil do të trajtohet sipas rrugës së zakonshme. Dhe ne jemi në udhëtimin tonë të dytë.
Paraburgimi
Ata që në vend të kësaj do të ndalohen do të duhet të kalojnë procesin e procedurave të përshpejtuara kufitare: prandaj do të ndalohen me urdhër të një komisariati të policisë (ndoshta ai nga Bari), por do të duhet të jenë në gjendje të flasin me një mbrojtës (këtu shumë ndoshta nga gjykata e Barit) dhe prisni që dispozita të vërtetohet nga një gjyqtar (në Bari?) i cili gjithashtu mund të dëshirojë t’i dëgjojë ata. Prandaj, me çdo urdhër ndalimi, ekziston frika (në kurriz të Italisë) për një udhëtim të ri vajtje-ardhje për personelin italian në Shqipëri.
Dhe çfarë do të ndodhë nëse (siç ka ndodhur deri tani nga çështja Apostolike e në vazhdim) gjyqtarët nuk e vërtetojnë ndalimin e azilkërkuesve të urdhëruar nga komisari i policisë? Natyrisht, sapo një gjyqtar liron një emigrant, ai duhet të dërgohet menjëherë në Itali. Protokolli i nënshkruar saktëson në fakt se asnjë emigrant në asnjë rrethanë nuk mund të lihet i lirë në territorin shqiptar. Dhe kështu, një tjetër udhëtim.
Riatdhesimi
Megjithatë, për ata që duhet të dëbohen brenda 30 ditëve të parashikuara nga procedura, udhëtimi i riatdhesimit në vendin e origjinës duhet të bëhet menjëherë. Dhe këtu, është e panevojshme të thuhet, të vetmit që ndoshta do të mund të çohen në shtëpi do të jenë tunizianët, duke qenë se Italia nuk ka marrëveshje riatdhesimi me asnjë vend tjetër dhe për këtë arsye nuk është në gjendje t’i hipë në avion dhe t’i kthejë. Por emigrantët e dëbuar nga qendra shqiptare nuk mund t’i jepet urdhri i zakonshëm i dëbimit që kërkon që ai të largohet nga vendi brenda shtatë ditëve. Fillimisht do të duhet të sillet në Itali. Dhe në fund ky është fati që pret shumicën e emigrantëve që do të sillen në Shqipëri. Mjafton vetëm një numër: këtë vit janë gjithsej 4000 emigrantë që Italia ka arritur t’i riatdhesojë dhe nga këta afërsisht 2500 janë tunizianë. Dhe asgjë nuk sugjeron që papritur në vitin 2024 Italia do të jetë në gjendje të dërgojë në shtëpi 36,000 emigrantë që në letër Shqipëria është e gatshme të presë përkohësisht. Me pak fjalë, asgjë më shumë se bllofi i zakonshëm. /La Repubblica/
