Nga Eda Zari*
… ashtu si bëjnë gjitonët nëpër ballkone, tek e lëvdojnë si emërbukur Koronën!
Gazmendje e gazshpirti duhet bërë, kur medoemos duhet t’ja marrësh këngës, sidomos në kohë mortore. Pse? Sepse, së keqes, kur nuk ia del me sulme e shigjeta, duhet ta marrësh me të mira. Ashtu siç bënin në antikë, a më kohë te Justinianit.
Në mesjetë më kohë të murtajës, graritë këndonin butë e me zë kolovitës, ninullor, me zë të përunjur e të përvajshëm.
Mortja do të përkëdhelet, duhet molisur me frymë tingujsh e t’i gëlojnë ritme transesh në ashkë të fiqirit. Se fjala bie përdhe në zemër të çeliktë, po tingulli i harpës e zëri i vajzës të kapit, e kapitja të kaplon derisa sytë ziren prej fyti e të mbyllen vetvetiu.
Këndojini së keqes, se dhe ajo do dashni, paçka se nuk lutet t’i vajoset kraharori me ledhe të kënduara: “erdhe e zezë, e mardhur, por shkofsh e bardhë pa bërë qedere”.
E keqja do kapur në befasi nga dashnia. Unë njoh dikë që luan harpë prej perëndie, butësisht. Ndaj së keqes mban qëndrim përunjës, duke fituar lavdishëm mbi të.
Ishte Mbreti David!
* 14 Mars 2020, Düsseldorf
