Nga Dajana Berisha
Gjithmonë kam besuar, se Gjuha, më mirë se gjithçka tjetër jep shpesh dritën, ose mjerimin e një kohe (Kadare).
Fjala dhemb, të sakaton, të shemb, ose të lumturon, të mundëson mbretërimin, madje dhe të mitizon, nëse me mjeshtëri e përdor atë.
Një mendimtare e heshtur me shpirt krijues gjithmonë kam menduar, se e kuptoj të shprehurit kreativ dhe lojrat me fjalë për ti dhënë fakteve ngjyrime emocionale. Derisa ne fshatrat e Kosovës takova njerëz, për të cilët pak rëndësi kishin ngjyrimet emocionale të fjalëve, sepse historitë e tyre të jetuari rishtazi ishin vetë emocioni. Ishte mjerimi i kohës të cilën ata e kishin përjetuar për shkak të identitetit që gjuha ua kishte dhuruar.
Prej vitit 2013 jetoj dhe punoj në Kosovë. Erdha për të njohur e kuptuar në thellësi gjithçka ky vend sa mistik aq dhe i njohur për gjenocidin e ushtruar historikisht ndaj tij, i ofron dikujt si unë me ndjeshmëri të lartë për traumat kolektive si pasojë e dhunës sistematike, luftrave, shpërnguljeve massive, përdhunimeve, keqtrajtimeve e mosnjohjes.
E ardhur në Kosovë krejt në rrethana të rastësishme (nëse do të isha supersticioze, do të sugjeroja, që ndoshta kish qenë e shkruar të vija në vendin e paraardhësve të mi) u gjenda në një dilemë.
Vallë a ka vend qoftë dhe për të ëndërruar se një ditë kthimi te vendi i fillimit tone si struktura historiko-politike shënon pikërisht momentin e rilindjes shpirtërore, intelektuale. politike e sociale? Apo në mënyrë të natyrshme, kthimi është vazhdim në pikën ku historia u ndërpre dekada përpara?!
E ardhur në Kosovë pa e realizuar plotesisht arsyen e mirefilltë, gjeta kuptimin e ekzistences sime në dhimbjet e shumë njerëzve! U bëra pjesë e atyre përjetimeve sepse ndoshta tek ata unë përjetoja dhimbjet e të parëve të mi, të pamundur për ti rrëfyer ato vetë.
E ardhur në këtë botë prej gjeneratave që dhimbjet u kishin mësuar ti mbanin të heshtura, mësova dhe unë të hesht.
E pikerisht dëshira për të mos heshtur më solli në Kosovë!
Dëshira për të reflektuar në fund të çdo viti, më shtyn te shkruaj, se ky vit që po e mbyll siparin e tij sot na tronditi shumë me humbje jetë njerëzish, me distancim social prej njëri tjetrit, me izolim fizik. Na befasoj me largimin e bujshëm të një klase drejtuesish politik. Na neveriti me disa mediume e pronarë, mercenarë mediatik të cilët manipulimin, mashtrimin sajesat apo dhe shantazhet u munduan ti paraqesin si mendim kritik, shprehje e lirisë së mendimit nepërmjet një leksiku sa të mangët aq edhe vulgar.
Mirëpo kam dëshirë të shpresoj, se viti qe po vjen do ta ofrojë një mënyrë me dinjitoze të lirisë së shprehjes, ku fakti, gjuha dhe emocionet do të vijnë në harmoni, që sadopak ti ndihmojmë paqes ndërmjet të gjithëve. Jo të gjithëve i duhet të kthehen mbrapa ne histori për të gjetur paqen individuale, por te gjitheve na vlen harmonia mendore e shpirtërore për të arritur paqen kolektive. Në të kundert përçarja dhe polarizimi do të na i robëtojnë shpirtrat duke na lënë në mesjetën mendore që duket sikur vazhdon te na identifikojë në arenën e qytetërimeve globale.
Gëzuar Miq, për një vit të ri drejt shërimit kolektiv dhe përparimit kombëtar!
