Nga Ardi Stefa
9 dhjetor 1990!
Me Eduard Manxurën dhe dy goca të fakultetit filologjik ishim në rreshtin e dytë të protestës së studentëve.
Kishim lënë orën e profesor Xhevat Lloshit, i cili kur mësoi për një natë më parë, u gëlltit dhe nuk na pengoi të dilnim nga seminari.
Në sheshin midis fakultetit dhe ambasadës amerikane (sot), sampistët na qëlluan. Pas një rezistence të vogël u shpërndamë me vrap. Në atë hapësirë të rrëshqitshme ndjeva një dhimbje në shpinë, pastaj dhe një dhimbje tjetër.
Përpara meje një vajzë u pengua dhe ra. Sampisti ngriti dorën me shkopin e gomës gati për ta qëlluar, por ulërima ime: “Mos!”, duket se e përmbajti.
U step dhe u tërhoq!
Ikëm me vrap se sampistët po i ngjiteshin të përpjetës së ambasadës.
U strehova për disa orë në një familje tiranase pranë Qytetit Studenti, (Ndiej keqardhje që nuk mësova kurrë se cilët ishin) dhe në mesditë u ngjita në konvikt.
Studentët rrinin grupe-grupe në shesh. Aty do të rrinim gjithë atë periudhë të zjarrtë, që vështirë se përsëritet më…
….
Pasdite erdhi nga Vlora im atë!
Më kërkoi të kthehesha në shtëpi. Nuk bindesha. U tërhoq nga kërkesa e tij për t’u kthyer, vetëm kur në shpinë pa dy shenjat e nxira dhe të enjtura, që më kishte lënë goditja nga shkopi i gomës!
U gëlltit, shtrëngoi nofullat dhe në sytë e tij për herë të parë pashë urrejtje.
Që atëherë nuk më pengoi më!
Qëndroi te daja dhe ngjitej çdo mëngjes në Qytetin Studenti!
…Kur e pyeta pas ca kohësh se pse nuk këmbënguli më për të më marrë në Vlorë, m’u përgjigj: “Nga turpi! Bëtë atë që duhet të bënin baballarët tuaj!”…
